2017-ci ilin yayında saat 3 idi və mən Londondakı yataqxanada üç mərtəbəli çarpayıda uzanıb yataqxanamdakı digər 14 nəfərin xoruldayan səslərinə qulaq asırdım. Mən son 18 ay ərzində Londonda moda sənayesində ödənişsiz təcrübə keçirdim və gecəsi 12 funt sterlinq olan hostellərdə yaşayırdım. Yata bilməyəndə xoruldamaq üçün döyülmüş telefonumda televizora baxardım.
15 il qiyamət kultunun yeraltı bunkerində həbsdən sonra Nyu-Yorka köçən bir qadın haqqında absurd komediya olan Unbreakable Kimmy Schmidt-ə baxırdım. Onun amansız pozitivliyi tez-tez məni davam etməyə ilhamlandırırdı, lakin həmin gecə tam əksi baş verdi: Kimmi mənə təslim olmaq üçün cəsarət verdi. Esseksdə böyüyərək, moda sahəsində gələcək haqqında xəyal edirdim.
Mən özümü bir rəssamın anbarında yaşadığımı, Vogue-da işlədiyimi və ən isti tədbirlərə dəvət edildiyimi gördüm. Mənim 23 yaşım var idi və ibadətlə böyüdüyüm ən böyük moda jurnallarından birində texniki olaraq işləyirdim. Amma təcrübəçi kimi mənə heç bir maaş verilməyib.
Səhər saat 9-dan axşam 5-ə qədər işləyirdim, tez-tez saatlarla moda şkafına düşürdüm. Sonra saat 19:00-dan gecə saat 2:00-a qədər idman zallarına uçmaqdan tutmuş striptiz klubunun qapısını örtməyə, yataqxana hesabıma kifayət qədər pul yığmağa çalışdım. Əksər hostellər günün yeganə isti yeməyi olan pulsuz səhər yeməyi verirdilər.
Həftənin əvvəlində bir tikə çörək və bir banka fıstıq yağı alır, şam yeməyinə sendviç yeyirdim. Valideynlərim xəyalımı dəstəklədilər, ancaq maddi cəhətdən həyata keçirmək məndən asılı idi. İşimə uyğunlaşmaq üçün bir yerdə görünmək istəyirdim, amma yataqxanada heç nə qoyub getmək təhlükəsiz deyildi, ona görə də bütün əşyalarımı kürək çantamda gəzdirməli oldum.
Bir gün mənim yeganə cüt ayaqqabım, gümüşü parıldayan New Look balet pompalarım dağıldı. Ofisin moda şkafında gizləndim və ayaqqabılarımı yenidən yapışdırdım. Başımı qaldırdığımda gözəl dizayner dabanları ilə əhatə olunmuşdum.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
