Beləliklə, onlar İsveçrədə, onun italyan hissəsində, Tiçinoda, Məccore gölünün kənarında "tanış olmuşdular". Daha dəqiq desək: onun yuxarısında, bir dağda. Beynəlxalq Emergent Hüquq Nəzəriyyəsi Assosiasiyası üçgünlük bir konfrans təşkil etmişdi; burada alimlər, praktikantlar və tələbələr Bauhaus üslubunda – cəsur, ağ, düzbucaqlı – tikilmiş bir otelin suitlərində və ərazisində vaxt keçirirdilər. Onlar havadar, şüşə divarlı iclas otaqlarından daha havadar, ağ məhəccərlərlə əhatə olunmuş terraslara, oradan isə tennis kortları, çay bağları və bitki bağları üzərindən keçərək, dağılmış taxta səhnələrin, boşalmış batıq Roma hamamlarının və getdikcə daha qeyri-müəyyən təyinatlı digər tamaşa və ya yığıncaq məkanlarının yanından keçən meşəlik cığırlarla hərəkət edir, təqdimatlar və panel müzakirələri, məsləhətləşmələr, qrup işləri və daha az strukturlaşdırılmış konqres formaları ilə məşğul olurdular. Pirottinin oradakı rolu əslində aydın deyildi. O, elə ilk andan ev sahibləri ilə birlikdə görünürdü: onların arasında sıxlaşır, açılış nitqi söyləyənlərlə mehriban görüşür, heç bir çəkinmədən ön cərgədəki rezerv olunmuş yerləri tutur, tribunada deyilən zarafatların ikinci, ictimai dərk dalğaları başlamazdan bir saniyə əvvəl öz çevrəsindəkilərlə gülürdü... Lakin o, özü heç bir çıxış etmirdi və adı təşkilatçılar siyahısında da yox idi; onun orada varlığının yeganə (sinekdoxik) göstəricisi proqramda, institutlar, alyanslar və federasiyaların kiçik şriftli əlavəsində, bayrağı altında səyahət etdiyi qurumun – Hüquqi Əməkdaşlıq Mərkəzinin daxil edilməsi idi.
Stenton sonradan bu HƏM-i yoxlayacaqdı: o, Avropa Şurasının QHT-lərin rəsmi reyestrinə daxil edildiyi qədər mövcud idi. Lakin onun adı belə bir yanlışlıq idi: onun nə memarlıq mənasında (bir bina və ya qərargah), nə də sözün daha struktur və ya diskursiv mənasında (nüvə, rəhbərlik şurası, bülleten) bir mərkəzi vardı; əvəzində, otelin terrasın altındakı əsas çəmənliyində dolanan labirint kimi digər kontekstlər, institutlar və akademik məqalələr arasında qatlanır və ikiqat olurdu; onun əyrilikləri və haçalanmaları binanın düzbucaqlı modernist aydınlığını tarazlayırdı. Labirintin ruhu kimi, Pirotti konfrans zamanı sanki heç yerdən peyda olurdu: bar piştaxtalarında, qayaların və mücərrəd heykəllərin arxasından, gölün ortasındakı adaya qayıq səyahətində, parkın Zen bağında və ya Elisarion pavilyonunda, onun kiçik cüssəsi rotundanın yeniyetmə çılpaq kişi fiqurları və kəpənəklərlə bəzədilmiş fin-de-siècle sikloraması fonunda görünürdü... Monte Veritanın üslublar, eyhamlar və dövrlərdən ibarət qarışıq kollajı öz epizodik tarixi ilə formalaşmışdı: sosial islahatçılar, erkən veqanlar və Freikörperkultur naturistləri, çılpaq gimnastika tərəfdarları, ezoteriklər, teosoflar, anarxistlər, avanqard rəqqaslar, rəssamlar, şairlər və bəli, hətta hüquq nəzəriyyəçiləri son bir əsr ərzində oraya yol tapmışdılar; onların hamısı maariflənməyə aparan uzun, ilanvari yolda həmfikir səyahətçilər idi və bir şəkildə ümid edirdilər ki, bu yol orada bitməsə belə, ən azından onlara transsendental müdrikliyin daha geniş mənzərəsinin bir hissəsinin görünə biləcəyi bir müşahidə nöqtəsi təmin edəcək. Həqiqət Dağı – və ya Askona və Lokarno şəhərinin sakinləri tərəfindən adlandırıldığı kimi, təpənin başında ali şüur axtaran qeyri-praqmatik insanların yanına ərzaq aparan və paltarlarını yuyan qonşularının danışdığı balabiott, çılpaq əyləncə hekayələrindən qıcıqlananların dili ilə desək. Günəş tanrısı qarşısında çılpaq bədənlərin kollektiv paradı bəlkə də İAELT görüşündən onilliklər əvvəl korporativ istirahətlər zamanı komanda qurma məşqlərinə, evdə yetişdirilən turp və çuğundur isə Mişlen ulduzlu restorana yol vermişdi, lakin dağ havasında köhnə əxlaqsızlığın nəsə bir izi hələ də dolaşırdı. Hər gün təqdimatlar və müzakirələr bitən kimi kokteyl saatı başlayır, bu saat heç bir çətinlik çəkmədən şam yeməyindən əvvəlki Prosekkolara, sonra iki şərablı menyuya keçir, terrasda içkilər verilir, bu arada DJ-lər gecənin gec saatlarına qədər davam edən rəqs seansları üçün öz avadanlıqlarını çəmənlikdə qururdular; labirintin yollarından daha düz olan ağ xətlər hündürlükdən genişlənmiş burun dəliklərində fasilələrlə yoxa çıxır, otaq nömrələri isə sabit yaşayış yerlərindən çox, nəhəng ilan-nərdivan oyunundakı başlanğıc xanaları kimi qəbul edilirdi. Stenton Moyra adlı bir magistr tələbəsi ilə tanış oldu; qara saçlı, həm Daxili Enerji Bazarı qaydaları, həm də açıq havada cinsi əlaqə haqqında yeni fikirləri olan sloveniyalı bir qız. Dağ yamacında xoşbəxt bir sübh görüşündən sonra qız uzaqlaşdı, onun solğun silueti manqoliyalar və şam ağacları arasında yox oldu və tək qalan, qəfildən soyuq hiss edən Stenton paltarını geyinib otelə tərəf addımladı, lakin iyirmi fut aralıda Pirotti ilə qarşılaşdı; o, dərhal pencəyini çıxarıb ona uzatdı.
"Göl mehidir," dedi yaşlı adam. "Və hava yüksəldikcə genişlənir."
O, onları izləyirdi? Onun üzündə bir növ məlumatlı təbəssüm vardı – konfrans boyu daşıdığı, başqalarından bir saniyə əvvəl gülüşə keçməyə hazırlaşan eyni təbəssüm. Onlar tennis kortunun torlu məftil hasarının yanından keçərkən o, Stentona dedi:
"Təqdimatın məni çox təsirləndirdi."
"Bu olduqca... yəni, standart bir şey idi, bilirsiniz: kifayət qədər standart," deyə Stenton cavab verdi və onun vərdiş halına çevrilmiş kəkələməsi, havanın hissəcikləri kimi, cümlənin ortasındakı bir titrəyişlə genişləndi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
