Mən həmişə yaradıcılığımda şəxsi həyatımdan bəhrələnən bir yazıçı olmuşam. Bu ikisi — yaradıcılıq təcrübəm və həyatım — çox vaxt yanaşı, bir-birinin ardınca irəliləyir, növbə ilə bir-birinə rəhbərlik edir. Buna görə də müsahibə zamanı qız övladı olmağın şair kimi özümü dərk etməyimə necə təsir etdiyi barədə sual veriləndə, cavab verməkdə çətinlik çəkirəm. Səbəb qız övladı olmağın mənim özümü dərk etməyimlə çox dərindən bağlı olmasıdır, yoxsa bunun çox fərqli, çox təkrarolunmaz olması?
Mən ailəsi ilə gərgin, kövrək münasibətlərini yoluna qoymağa çalışan bir qızın ətrafında cərəyan edən hekayə yazıram. Yoxluğu hiss olunan ata — anasının yasını saxlayan — bacı-qardaşın heyrətamiz dərəcədə azlığı, lakin çoxlu sayda əmiuşağı, bibiuşağı — və öz icmasından sürgün olunma.
Bu, baş verənlərin təsviri deyil, daha çox süjetin altında yatanların, əldə olan macəranın emosional özəyinin, bəlkə də tənqidçilərin bəzən romanın hərəkətverici qüvvəsi adlandırdıqlarının dərkidir.
"Qadın" kimi bir etiket həmişə boğucu və qəribə görünsə də, "qız övladı" bu ağırlığı daşımır. Qız övladı olmaq müəyyən bir vəzifə növünü bilməkdir. Bu, sevgi əməyi, diqqət təcrübəsi, qayğı münasibətidir. Hətta bir peşədir.
Müsahibə verənə sonda dediyim budur ki, bəlkə də müzakirə etdiyimiz kitabla — "Lantern" ilə baş verən odur ki, mən yazarkən qız övladı olmağın nə demək olduğunu anlamağa çox vaxt sərf edirdim. Keçmişdə olduğum qız övladı və gələcəkdə olduğum qız övladı var idi. Hər ikisi yazdığım şeirlərlə və qurduğum həyatla əl-ələ verirdi: onların arasındakı uçurum, əks-səda.
Qız övladı olmaq müəyyən bir vəzifə növünü bilməkdir. Bu, sevgi əməyi, diqqət təcrübəsi, qayğı münasibətidir. Hətta bir peşədir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
