İndi də güldük, amma iki bacımla paylaşdığım əsas xatirələrdən biri 1990-cı illərin sonlarında İtaliyada ailə dairəmizdə olduğum vaxt məni o qədər qəzəbləndi ki, uşaq ölçüsündə bir kürsü və bəlkə də uyğun bir masa götürüb onları atmaqla təhdid etdim.
Mən deyirəm ki, bəlkə də ona görə ki, özümü yaxşı hiss edirəm, amma əminəm ki, uşaqlıq dövrümüzdə bu dəqiq ssenari bir neçə dəfə baş verib.
Bunu demək istəyirəm 30 il sonra əsasən qardaşlarımla (bizdə kiçik bir qardaşımız da var) bir-birimizi öldürmək istədiyimiz uşaqlıq münasibətlərimiz olduğunu təsdiq etmək üçün deyirəm. Dördümüz çox fərqli insanlarıq və ən çox ümumilikdə, eyni valideynlərimiz var.
Ancaq bir vaxtlar, kürsü atma illəri ilə indi arasında, münasibətlərimizin yaşlandıqca həssas qiymətli olduğunu başa düşməyə başladım. Üçü məni başqa heç kimə imkan verməyən şəkildə narahat edir, amma onlar da hiss etdiyim hər şeyin arxasını heç vaxt izah etməməyim lazım olan insanlardır.
Onlar, əsasən, mənim hisslərimlə razı deyillər, amma bu hisslərin necə meydana gəldiyini başa düşürlər, çünki eyni evdə yaranıblar, eyni valideynlər tərəfindən idarə olunur. Əgər istəsəniz, eyni kiçik hava sisteminin altında böyüdük.
Qardaşlarımdan biri, böyük nəzəriyyətimi bir soğan kimi azaltmaq riski ilə, illər əvvəl bunu mənə yemək bişirərkən izah etdi. Bir soğanın qabığını qırdım və həmişəki kimi, yalnız kağız cildini deyil, onun altındakı mükəmməl yeyilən ilk qatı da çıxarırdım. O parçayı niyə həmişə boş yerə harada itirdiyimi səslə soruşdum.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
