Buğar xalqının hikməti deyir ki, cəsarət üçün cibinizdə at kastanası saxlayın.
Uşaqlıqdan belə, mən sehrlərə şübhə edirdim. Amma hər payızda onlarla ədəd alırdıq və cibimi doldururdum qorxuna qarşı deyil, sevincdən bir oda olaraq. İngilislər onları necə adlandırdılarsa, Conkers məni şadlıqla tərpətdi. Mahogany kimi parlaq, çay daşları kimi hamar, başqa kainatdan olan kiçik planetlər, bir tarixi əvvəlki canlıların heyrətamiz gözləri.
O vaxt bilmirdim ki, onlar həyatın öz üzərindəki qətiyyətinin əlamətləridir miniatürə təsvir edilmiş canlılıq yaradıcılığına.
Üç milyon il əvvəl buz dövrü isti torpağa öz soyuq mavi dişlərini batmağa başladığı zaman geniş yayılmış at kastanası (Aesculus hippocastanum) yalnız kiçik bir əhalinin qalmasına qədər ölməyə başladı, əksəriyyəti Bolqarıstan dağlarının çuxurlarında sığınacaqdı. Orada, daşlardan ibarət məskənlərində ağaclar çiçəklənmələrinin üç həftəlik zəif bir dövründə tozlandırıcıları cəlb edə bilmədilər.
Bu həyat hekayəsidir yenilik edin və ya ölün: At kastanası, hər çiçəyi qəhvəyiyə çevirən və tozlaşdıqdan sonra onu tökən polifenolların oksidləşməsini bloklamaq üçün gülünc ucları və kimyəvi bir hack ilə böyük ağ çiçək dırnaqları inkişaf etdirdi. Üç həftə boyunca at kestani təəccüblü bir geyimdə gəlin olaraq qalır, tacı heç bir arı rədd edə bilməyən mükəmməl ağ çiçəklərin bir aryasıdır, hər şey mümkün olanlarla təcrübə etmək üçün təhlükəsiz bir yer olduğu üçün.
Bu yer, şair dostum Hannah Friesin "Orman dili" adlı əla kitabından öyrəndim. Hannah belə yazır:
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
