Liam Heneghan və nəvəsi. Bütün fotolar müəllif tərəfindən təqdim olunub
Dublin doğumlu alim və yazıçı Çikaqodakı DePaul Universitetində dərs deyir. Onun ən son kitabı, bir roman, "Through Pleated Light: Confessions and Translations" (2024) əsəridir.
Nənə hipotezi hamıya məlumdur. Deyilənə görə, nənələr təkamül baxımından uyğunluğu artırır, uşaqların sağ qalmasına və ailələrin nəsillər boyu davam etməsinə kömək edirlər. Mən çantasında ehtiyat uşaq bezi gəzdirən bir nənə tanıyıram. Bir də baba effekti var. Bəzi antropoloqların fikrincə, babalar nəslin sağ qalma ehtimalını azaldır. Baba ətrafda avaralananda, oğullarının daha az uşağı olur. Biz mürgüləyirik, qoxuyuruq, çox yeyirik – uşaqların dilindən eşidilən həqiqətlər! Lakin elm bizi tərifləməkdə geciksə də, həyat bu yaxınlarda mənə əks bir arqument təqdim etdi. Üç il əvvəl, nəvəm xəstəxanadan evə gələndə, özümü indi "tam xidmətli baba" adlandırdığım rola həsr etməyə qərar verdim.
Mənim də babalarım olub. Danda adlanan biri hər gün qızardılmış çörək yeyər və donuz əti dilimlərini sevərdi. O, mənimlə Dublinin North Strand bölgəsindəki Xavier prospekti boyunca qaçardı və qatarlar stansiyadan çıxanda biz dayanıb əl sallayardıq; o qısa küçənin sonundakı körpünün lap yüksəyində. Digər babam, Grandy, çubuq (lülyə) çəkərdi, daha doğrusu, çubuğunu hazırlayardı: tütün qəlibini yonar, lüləyə doldurar, kibriti yandırar və danışarkən onu barmaqlarına qədər yanana qədər yuxarıda tutardı. Onun keçmişi inqilabi, hekayələrlə dolu və dindar idi; o dünyasını dəyişəndən yarım əsr sonra belə xatirələri hələ də yaşayır.
Hələ baba olmamışdan əvvəl də elə görünürdüm. Saçlarım 30 yaşlarımda ağardı, sonra isə tamamilə ağappaq oldu; saqqalım gur və qardır. Dərimin rəngi tam çəhrayı olmasa da, bir az qırmızımtıldır. Dekabr ayı bu görkəmdə olan kişilər üçün amansız aydır. Bu il, Trader Joe’s mağazasında gənc bir oğlan öz cərgəsindən mənim cərgəmə keçərək Santa Klaus-a bənzədiyimi elan etdi. Yanvarın 7-si idi. "Milad bitdi, dostum," dedim. "Mən yenidən Karl Marks olmağa qayıtmışam." O, həmişəki kimi peşman olmadan çiyinlərini çəkdi. Amma əsasən, mən tipik bir baba kimi görünürəm. Nəvəm doğulmazdan əvvəl də uşaqlar mənə çəkingən bir tanışlıqla baxırdılar. Nəvəmin indi üç yaşı var və mən bu rola tam uyğunlaşmışam. Nənəsinin – Yiayia-nın – davamlı xahişlərinə baxmayaraq, saçımı kəsdirməyəcəyəm və saqqalımı qırxmayacağam: "Uşağı niyə üzəsən?" Genetikam, yaşım və təbii şənliyimlə mən tam formalaşmış bir babayam.
Nəvəm bükülüb Çikaqonun Lincoln Square bölgəsindəki ilk mənzilinə qayıtmağa hazırlaşanda, mən əsas qrupun arxasınca qatarla getdim və ailəyə qoşulmaq üçün Ravenswood-dan soyuq küçə ilə piyada gəldim. Bu, o vaxtdan bəri yüzlərlə dəfə getdiyim bir yoldur. Tam xidmətli baba olmağa söz vermişdim. Təklif edilmişdi və qəbul olunmuşdu: valideynlərinin mənə ehtiyacı olduğu müddətcə həftədə iki tam gün baxıcı olacaqdım. Düşünürəm ki, iki oğlumuz üçün çox diqqətli bir ata olmuşdum. Buna baxmayaraq, nəvəm doğulmazdan illər əvvəl, bayram üçün hamı evdə olanda ailəyə demişdim: "Professor olduğum üçün siz kiçik olanda evdə bu qədər çox ola bilməyim nə gözəl idi, elə deyilmi?" O gün hamı necə gülmüşdü. Gülüş səngiyəndə, oğullarımdan biri gözlərinin yaşını silərək dedi: "Sən heç vaxt yanımızda olmamısan." Görəsən, nələrisə qaçırmışdım? Bəlkə də. İndi ailə həyatı haqqında bildiyim bir şey var: nə qədər çətin və bütün vaxtını alsa da, nə qədər yorğun hiss etsən də, bu mərhələ çox tez bitir. Mən tam xidmətli babayam, lakin anlayıram ki, bu xidmətin də bir vaxtı var.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
