Tibb fakültəsində 5 il ərzində ölüm haqqında çox şey öyrəndim. Sinif yoldaşlarımla mən çoxlu saatlar qaranlıq bir teatrda keçirdik. Bədənin səhv işləməsinin müxtəlif yollarını anlamağa çalışdıq. Mikroskopik hüceyrə səviyyəsindəki qüsurlardan və uğursuzluqlardan minlərlə xəstəliklərin əlamətlərinə və simptomlarına qədər, bizə qarşı müharibə aparmaq üçün kənarda gözləyən kimi görünürlər. Bəzən insanlar həyatda qalmaqda olduqca möcüzəvi hiss edirdi.
Tədqiqatxanalarda real avadanlıqlarla və "saxtalı xəstələr" kimi tanınanlar tərəfindən əhatə olunmuş, təcili çağırışlar və təcili hallar aparılmışdı. Plastik qumarları diriltməyə çalışdıq və toxuma bacarıqlarımızı təkmilləşdirmək üçün portakal tikdik. Bu uzun illər ərzində, elmləri yorulmuş beynimizə məcbur edərək, insan orqanizminin ölməsinin bütün mümkün yolları, onu qarşılamaq üçün nə edə biləcəyimiz və mümkün olmadıqda xəstələrə xəbər vermək üçün necə məlumat əldə etdik.
Lakin ölüm haqqında məzun olduqdan sonra öyrənmədik.
2010-cu ilin avqustunda parlaq, yeni stetoskopumla və qürur və qorxu hissimlə bir bölməyə gəldim. 20 dəqiqədən sonra lapeldən mənə bir qışqırış gəldi və kiçik həkim kimi ilk işimi aldım. Yedinci bölməyə gəlib ölümü təsdiq edə bilərsənmi? İlk işlərin başlaması üçün bu, xüsusilə ilham verici deyildi, amma nə edəcəyimi bilirdim. Mənə öyrəndilər. Mən saxta xəstənin ölümünü uğurla təsdiqlədiyim (sonradan yatağından çıxaraq peynir və turşu sandviç yeyən) bir seminar bitirmişdim və bu mövzuda bir neçə imtahan sualına geriyə baxmadan cavab vermişdim. Bu yaxşı olardı.
Xəstəyim yan otaqda idi və ilk nəzərə aldığım şey hava necə də sakit olduğunu gördüm. Qapalı qapıdan kənarda qalan bölmə davam etdi, amma mən dayandığım yerdə sanki dünya dayandı. Ətrafımda uzun bir qəbulun məhv olduğu yer vardı. Köhnə jurnallar və qəzetlər yığınları, yataq arxasında divarda əylənmiş kartlar, qırıntı toxumalar və uzun müddət unutulmuş çay fincanları. Bütün bunları unudub, təlim aldığım işi yerinə yetirməyə başladım. Xəstəsi ağsaqqalı, sarı və sıx şişmiş yaşlı bir qadın idi. Onun ölümü sakit və gözlənilən idi, lakin o, iki əli ilə yatağı əlinə tutdu, sanki o, dünya tutmaq üçün cəhd. Sanki bir şeyi xatırlayıb, etməyini unutmuş və qalmalı idi.
Nə yoxlamaq lazımdısa, hər şeyi yoxladım. Qələmimin şıltaqlığı onun südlü gözlərinə işıqlandırdı. Yeni stetoskopumu göğsünə basdım və nəfəs çəkmə səsi üçün qulaq asdım. Hər şeyi onun qeydlərində diqqətlə qeyd etdim və sonra bir anlıq sakit, sakit otaqda dayandım. Birdən dönüb getmək səhv hiss edirdi. Onun ölümünü təsdiq etmək üçün deyil. O zaman yatağının yanındakı kitabı gördüm. Bu, bir qutu idi və səhifələrinin dərinliklərində bir kitab əlaməti idi.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
