Bu, bir qrup Los-Anceles palyaço-monkeyi tərəfindən bu səs-küy və qəribə saatda ən yaxşı komediya yeni gələninə namizəd olan bir neçə insan tərəfindən anlaşıla bilən bir çox nadir bir işdir. Biz birinin doğulmasına şahidik, digərləri tərəfindən tutulan gövdə dənəsi, D Marcucci tərəfindən güllələnmiş bir goo goo ga ga ga Gday! salamı ilə.
Ancaq səhnədəki hər kəs ilk dəfə bədənini aşkar edir. John Norris yarı-yarı fasiləsizdir, yarı-yarı qorxur, paltarının qabığını çıxarır, bir çimərlik bişirdiyini başa düşür. Claire Woolner və Max Baumgarten sadəcə səslərini tapmaqla yanaşı, sadəcə dilinin ağzında olmasına alışırlar.
Norris və Corey Podell tərəfindən birgə rejissorluqda göstərilən bir şouda bu qrup rahiblər bir-birimizi bir qab su ilə birləşdirərək narahatlıqla qarışdırırlar. Bir hörmətli üzvdən bir dəlik parçalanır və şeytanın bir silizlə atılır. Onlar gizli bir kodla bağlanırlar ki, onları xatırlamırlar. Bütün barmaq və barmaqları qabla, onların rituaları bir oyuna dönüşür. Bir qaya, kağız, naxışla və bir az hiyləgər işıqlandırma ilə. Özlərini batırarkən, qab hər bir moynun bir-biri ilə əlaqəli görünüşü üçün mistik bir portal olur.
İlk bir neçə dəqiqədən sonra mən şübhə ilə, öz-özünə qovuşmaqdan qorxaraq, quartet sonsuz dərəcədə narahat olduğu üçün keçirdiyim vaxtda bu işə başlamamışdım. Ancaq hər keçən çimlə şou zəng vurduqdan sonra, əlaqə, soyğunluq, dilin sərhədləri haqqında fikirlərin zəngin və qəribə bir qovuluşu olur.
Hər bir fərdlə ansamblın qalan hissəsi arasında dinamik, axmaqlıq krallığında bir ball, Adeleyə səs qatılan bir tamaşaçı üzvü ilə yavaş bir duet və ya Marcucci'nin doğulması ilə tanış olan Bob Fosse-like rutin kimi xoreografiyalar diqqətlə həyata keçirilir.
Dörd nəfər də inanclarını sınayırlar. Yalnız etibarın necə düşəcəyini tam anlamadıqları bir təkrarlanan qələmdə deyil. Bu, təsəvvür etməkdə asan bir layihə prosesinin qarışıq ruhunu qoruyub saxlayan şoulardan biridir. Son bir dalğaya qədər əsəbləşən bu monkluq pislik də çox şey düşünməyə imkan verir.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
