Namizədin həmişə qalib gəlməməsi mümkündür. Amma valideynlərim mənə öyrəndikləri kimi, hər halda gəlmək vacibdir.
Seçki zamanı ən erkən xatirələrim valideynlərimdən olan küçənin yuxarıdakı təməl məktəbdə baş verir. Hər seçki günü valideynlərim məni və kiçik bacımı seçki məntəqələrinə aparırdılar. Uzun sıralarda dayanıb nə vaxt növbə olacağına düşünmüşəm. Ən azı bir il uşaqlar üçün saxta səsvermə keçirildiyini xatırlayıram. Və bəlkə də ən önəmlisi, mənim üçün ilk məktəb yaşımda, sonuncuda qiymətli "Gələcək Voter" etiketini aldığımı xatırlayıram.
O vaxt mən bunu vətəndaş təhsili kimi düşünmürdüm. Valideynlərim bizi mütləq demokratiya haqqında dərslərə oturdurmaq və ya 1965-ci il səsvermə hüquqları haqqında testlər vermək üçün oturdurmırdılar (hərçənd bu, daha sonra ABŞ-da AP-də olduğum müddətdə baş verirdi). Hökumət sinifi). Valideynlərim sadəcə səs verirdilər və biz də izləyirik. Ancaq məlum oldu ki, biz müşahidə etməklə öyrənmişik.
Valideynlərim bacımla mənə səsvermənin həm bir hüquq, həm də bir məsuliyyət olduğunu və bu, həmişə bizim kimi görünən insanlar üçün belə olmadığını aydın şəkildə göstərdilər. Amerika'da böyüyən qara qızlar üçün bu tarix vacib idi. Biz qaraların yürüş etdiyini, təşkil etdiyini, döyülüb öldürüldüyünü öyrəndik. Valideynlərim bu cür rutin şəkildə köynəkdəki təməl məktəbdə çalışırdılar.
Seçki günü gəldikdə, biz də gedib. Və yalnız dörd ildən bir prezident seçkilərində deyil. Valideynlərim hər seçkilərdə iştirak edirdi. Yerli, federal, heç bir əhəmiyyət kəsb etmirdi. Məsuliyyət eyni idi.
Nəhayət, özümü səsləndirməyə yetərincə böyük olanda gözləyə bilmədim.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
