Poeziya dərsi keçəndə həmişə yanımda karandaşlar, kağız parçaları və Frank O’Haranın çap olunmuş bir şeiri olardı. Kitabxanalara və ağzına qədər dolu sinif otaqlarına sıxışdırılmağa məcbur olan şagirdlərimin əvvəllər hər hansı bir şair haqqında məlumatları olsaydı belə, O’Hara onlardan biri deyildi. Qısa bəyanatları və həyəcanlı nidası ilə o, Robert Frost, Shel Silverstein və ya keçmiş müəllimlərin onlara məcbur etdiyi digər şairlərdən çox fərqli idi.
Budur, nəhayət, poeziyanı darıxdırıcı, böyüklərin anladıqlarını iddia etdikləri gizli bir dil kimi göstərən diqqətli kompozisiyadan uzaq bir şair. Lana Turner-in huşunu itirməsi haqqında oxuyarkən onların üzlərindəki kiçik gülüşləri izləyirdim — 1950-ci illərin kino dedi-qoduları və heç vaxt eşitmədikləri bir aktrisa haqqında pıçıldaşan on iki yaşlı uşaqlarla dolu bir otaq. Bu, sanki bir daxili zarafat kimi idi.
O’Haranın yaradıcılığı ilə tanış olan hər kəs bu yoldaşlıq hissini tanıyacaq — onun işində bir təcilik, sizi demək olar ki, dərhal ortaq sui-qəsdçiyə çevirən ani bir hazırcavablıq var. Bədii manifestində (hansı ki, o, tipik O’Hara üslubunda, Donald Allen onu götürməyə gələrkən cəmi bir saata yazmışdı) o, bir şeiri tək bir şəxs üçün yazmağı belə təsvir edirdi: sanki qələm əvəzinə telefonu götürsəydi də, eyni dərəcədə asan olardı. Bu, şagirdlərimin əvvəllər oxuduqları heç bir şeyə bənzəmirdi.
Öyrəşdikləri poetik struktur və planlaşdırmanın ortasında, bu, poeziyanın nə olduğu barədəki fikirlərini necə dəyişməyə bilərdi ki? Onlar tək deyildilər. Doğumundan bəri keçən 100 il və ölümündən bəri keçən 60 il ərzində nəsillər boyu yazıçılar onun təsadüfi dərinliyində ilham tapıblar. Bir çox cəhətdən o, Nyu-York incəsənət səhnəsinin kralı olmaqdan heç vaxt əl çəkmədi.
Mən onlardan Frank O’Hara kimi olmağı, qarşılaşdığımız rəngləri, səsləri və insanları müşahidə etməyi xahiş etdim.
O’Hara ən çox Müasir İncəsənət Muzeyində resepsionist işləyərkən nahar fasiləsində yazdığı "Lunch Poems" (Nahar şeirləri) toplusu ilə məşhurdur — bu, gələcək kuratorların/incəsənət tənqidçilərinin belə ön masadan başlamalı olduğunu sübut edir. O, tez-tez rəssamın şairi adlandırılıb və ənənəvi ədəbi mühit tərəfindən rədd edildiyi üçün özünü ədəbi dünyadan daha çox Abstrakt Ekspressionistlərlə dost tapıb. Ted Berrigan tərəfindən qətiyyətlə "böyük bir kitab!" və "müasir poeziyanın ən vacib sənədlərindən biri" kimi qiymətləndirilən "Lunch Poems" onun ən məşhur əsərlərindən bəzilərini, o cümlədən "The Day Lady Died", "Ave Maria" və "A Step Away From Them" şeirlərini əhatə edir. Bu sonuncusu mənim adətən sinifdə seçdiyim şeir idi. Onu ucadan oxumaq üçün həvəsli bir şagird seçəndə, yeddinci sinif şagirdləri çap olunmuş vərəqlərindən izləyirdilər, o isə belə başlayırdı:
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
