Atam Chas Bouguereau təxminən altmış il əvvəl Luiziananı tərk edib Tennessi ştatının kiçik bir şəhəri olan Parisdə məskunlaşdı. 1840-cı il idi. Daha ağıllı bir adam Ohayo çayına tərəf gedərdi. Qərbi Tennessidə azad dəri rəngi narahatlıq doğuran bir geyim idi. Onun öz atası Germain Bouguereau adlı bir adam idi; fransızca danışardı və Nyu-Orleandan on mil aralıda böyük bir şəkər qamışı fermasına sahib idi. Anası isə Madaqaskardan olan bir qadın idi, lakin adı çoxdan unudulub. Biz uşaq olanda anamın ondan danışdığını xatırlayıram, baxmayaraq ki, o, bu barədə heç nə bilə bilməzdi. Bunların hamısı sadəcə gözəl əfsanə idi. Əgər Germain nənəmdən icazə istəyibsə, deməli, mən də fransızam.
Atamın elə bir görkəmi vardı ki, adam bilmirdi o, kimdir, ya yox. Amma o, son dərəcə cazibədar idi və çoxlu insan onu sevirdi. Anam deyirdi ki, qoca Bouguereau onu buraxıb. Amma kim bilir? Bəlkə də, Tennessiyə gizlicə qaçanda bu, onun hekayəsinin bir hissəsi idi. Germain Bouguereau heç vaxt arxasınca ovçu göndərmədi və ya axtarış elanı vermədi, bəlkə də, elə belə idi.
Anam deyirdi ki, onun uzun, parlaq üzü vardı. O, etibarlı bir kreol kimi öyrəndiyi dəmirçilik peşəsində şanslı idi; kotanları, təkərləri düzəldir və atları nallayırdı.
O, Luizianada layiqli pul qazanmağı bacarmışdı və təhlükəli köçündən sonra Tennessidə də bunu bacardı.
O, niyə bu səyahəti etməyə məcbur olduğunu heç vaxt açıqlamadı. Bilməyən axmaq adamlar deyirdilər ki, o, Luiziana üçün çox yaraşıqlı və çox ağıllıdır. Bazar günləri özünü kral kimi göstərməyi bacarırdı və açıq, gülərüz bir təbiəti vardı; buna görə də insanlar ona rəğbət bəsləyirdilər və patrulçular da çox vaxt ona toxunmurdular. Patrulçular üçün heç kim azad deyildi. Qərbi Tennessi isə ümumiyyətlə azadlıq anlayışına o qədər də önəm vermirdi. Paris şəhərinə istədiyi kimi girə bilməzdi. Əgər bunu etsəydi, bu gün olduğu kimi, qamçılanar və daha pis vəziyyətə düşərdi. Onun kimdənsə dəmirə və ya başqa bir şeyə ehtiyacı olduğunu təsdiqləyən rəsmi bir sənədi olmalı idi. O, sobası və dəmirçi zindanı ilə mismarlar və at nalları düzəldirdi. O, zindanı bütün ölkə boyu özü ilə gətirmişdi, arxasınca kiçik təkərli bir araba çəkirdi – Missisipi çayı onun üçün deyildi. Bu, dörd həftə çəkdi. O, Littlefair malikanəsinin kənarındakı bir daxmada məskunlaşdı, çünki onlara çox lazım idi. O, bacarığının bəhrəsini hər yerə aparırdı.
Öz dediyinə görə, bir gün təsadüfən anamla rastlaşıb. Sevgi təsadüfi baxışları sevir və onunla da belə oldu. Ona aşiq olmaqdan başqa çarəsi yox idi. İnanıram ki, gəncliyində o, Parisin ən gözəl qızı idi. Kiçik, xoş bədən quruluşlu və şirin, etibarlı bir təbiəti vardı. O, mənə bunu danışdı və mən buna inana bilirəm. Atamın gözü ona sataşdı və zər atıldı. Sezarın dediyi kimi, Alea iacta est. O, tarlalarla ev arasında, belində biskvitlə dolu qırmızı bir yaylıqla gəzirdi. Alətlər çantasını yerə qoyub nəzakətlə onun kim olduğunu soruşması onun günahı deyildi. O, özünü təqdim etdi. Yaxşı. Bəs o, nə edə bilərdi? O, vurulmuşdu. Anam Littlefair malikanəsində ev qulluqçusu idi; bura tütün, həmçinin bal arıları və hektarlarla buğda sahələri olan böyük bir müəssisə idi və tez-tez dəmirçini çağırmağa təcili ehtiyac olurdu. Güman edə bilərik ki, o, məhz buna görə orada məskunlaşmışdı. O, azad bir insan idi, amma onun nə hiss etdiyini bilirdi. Luizianada da qullar vardı, kifayət qədər. Və o yay hər gün onun yolunu gözləməyi özünə borc bildi və sevginin böyük həvəsi ilə onun qəlbini fəth etdi. Onun qəlbini fəth etməyə gündə iki dəqiqə boş vaxtı olmasa da, o, bu eşqbazlığı yerləşdirməyi bacardı. Onun əlini istəmək üçün pis vəziyyətdə olmasına baxmayaraq, o, elə bir adam idi – gedib polkovnik Littlefair ilə görüşdü. Və bu işi görən hər kəs kimi cəsarətlə içəri girdi. Geniş taxta döşəmələri olan böyük köhnə ev və onun dabanlı çəkmələrinin çıxardığı cingiltili səs onu qorxutmadı. Hər yerdə polkovnikin atasının evə bir az görkəm vermək üçün aldığı köhnə dəri kitablar vardı. Parıldayan mebel parçaları. Günəş şüalarını tutan çilçıraqlar.
Xülasə — davamını mənbədə oxuyun.
