Yox deməkdə çətinlik çəkirəm: Necə daha ədəbi bir axmaq ola bilərəm?

Salam, dostlar! Yenidən xoş gəlmisiniz.

Şəhərin ən yaxşı ünvanına gəlib çıxmısınız. Bəli, hamı "Am I the Literary Asshole?" (Mən ədəbi axmağam?) verilişində əylənir; bu, özünü çox ciddiyə almayan, lakin araq-krenberi kokteylini laym dilimi ilə içən bir məsləhət sütunudur. Mən sizin aparıcınız Kristen Arnett-əm və deyəsən, artıq rəsmən "payız"dır, baxmayaraq ki, çöldəki temperaturdan xəbərimiz yoxdur. Amma əlbəttə, o rahat toxunma sviterinizi geyinin və ən dəbli pencəyinizi tapın! Sadəcə, onları kondisioner olan yerdə, yəni içəridə geyindiyinizə əmin olun. Mənim nəzarətim altında heç kimin istidən ölməsini istəmirəm.

Madəm ki, burada bayram mövsümü ab-havası yaradırıq, niyə o qəribə, balqabaq ədviyyatlı "white russian" dadında olduğu deyilən "Cutwater" içkilərini sınamayaq? Onların dadının yaxşı olacağını təsəvvür edə bilmirəm, amma hər qutuda 13% spirt tərkibi ilə birincidən sonra yəqin ki, dadın artıq bizim üçün fərqi olmayacaq.

1) Yazıçı məsləhətlərinin oxucu mərkəzli olmasına bu qədər əsəbiləşməyimdə haqsızam? Son vaxtlar elə gəlir ki, yazıçı məsləhətlərinin çoxu "x-i etmə, çünki oxucular bunu sevmir" və ya "oxucular x-dən bezib" və ya "oxucular x-i sevir" şəklindədir. Bu, mənə çox depressiv gəlir. Birincisi, bu, oxucuları vahid bir kütləyə çevirir. İkincisi, yazıçı ilə oxucu arasındakı münasibəti istehsalçı/istehlakçı münasibətinə endirir. Üçüncüsü, əminəm ki, nə vaxtsa çoxlu sayda insan bir kitabı bəyənmirsə, bu, "oxucular x-i sevmir" deməkdənsə, daha çox marketinq fiaskosu və ya bacarıq çatışmazlığı ilə bağlıdır.

Bunu insanlarla müzakirə etməyə çalışanda deyirlər ki, "yaxşı, əgər ac yazıçı olmaq istəyirsənsə, bu normaldır, amma bəzilərimiz yazıçı kimi dolanmaq istəyirik". Mən də yazıçı kimi dolanmaq istəyirəm və oxucu təcrübəsinin əhəmiyyətsiz olduğunu demirəm. Sadəcə, oxucu təcrübəsinin hər şeyin fövqündə tutulmasından bezmişəm.

Düşünmürəm ki, əsəbiləşməkdə haqsızsan. Yazmağı başqalarının onu necə istehlak edəcəyi nöqteyi-nəzərindən düşünmək, əsl maraqdan irəli gələn bir başlanğıc nöqtəsindən yazmaqdan çox qəribədir. Nəyəsə başlamaq üçün oturduğumuz zaman — bu, esse, hekayə, şeir, roman və ya hətta ssenari olsun — unutmamalıyıq ki, biz ilk növbədə özümüz üçün sənət yaradırıq. Dünyada görmək istədiyimiz şeyləri yaradırıq. Bu, sizinlə vərəq arasındakı şəxsi söhbətdir. Layihələr öz sahiblərini tapır.