40 yazar 48 başlıq və 96 entry
yenilə | gündəm | top

1 2
mannequin challenge 3 kədər köhnə sevgilinin unudulmayan sözləri 3 sözlükçülərin ən sevdiyi cizgi film personajları 8 dünya birliyi 2 füzuli kantatası əfsanəvi başlıqlar 2 sözlük yazarlarının dinləməkdən bezmədiyi mahnılar 6 akkord eşidilməkdən bezilən şeylər 14 şəhər əfsanələri yağışlıq 3 nhajiyev 2 üçüncü mömin vaçaqan veksel rrrrrrr!!! 2 albert einstein yenilə yeniyetməyə ən çox yaraşan maşın 7 italyan zövq verən kiçik çılğınlıqlar səyyar 2 nissan qadına ən çox yaraşan maşın 7 qaqana ən çox yaraşan maşın 2 eddie redmayne 2 suicide squad 2 türk serialları 7 şəb-i hicran lovğa amı götü dağıtdım geldim azərbaycan dilinə tərcümə olunmuş kitablar 2 marixuana 2 azərbaycanlıların tələffüz səhvləri 8 qonaq gələn ailədəki uşaq 5 nizami süleymanov ən bəyənilən ekşi sözlük entryləri türkləri sevmə səbəbləri qız tutmaq minasazlıq şabalıd vikings sinəsi tüklü şair 3 xəzərin sahilində 5 assassins creed 3 3 qısa qorxu hekayələri elon musk old_mosquito məntiqi semantika 2 testis ağrısı 2 ifrite dilənçiliyin eybəcərliyi 2 maşına ən çox yaraşan aksesuar azərbaycan xalqının yenidən meydanlara axışması ehtimalı 2016 dünya şahmat çempionatı voscreen.com hackerrank.com yaşlı adama ən çox yaraşan maşın 5 subaru legacy məntiqi sintaksis seksdən daha yaxşı şeylər 2 qanun çalanların babat kök olmaları nağara çalanların qarğaburun olması metaməntiq seks təklifinə yox deyən oğlan 2 siqaret 4 metanəzəriyyə beckhamınson5deqiqesi kiməsə vurulmaq 4 qaza və elektrik enerjisinə limit 4 mandela effekti 4 child's play axmaq sonsuzluq war dogs the hunger games 3 strawbs keçən ayın ən bəyənilənləri 2 kurt cobain 2 26 noyabr 2015 nardaran hadisələri sid vicious artemsia gentileschi kongos black mirror

antonin artaud


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. fransız yazıçı. dramaturq. ilk dəfə "məni intihar etdilər" sözləri ilə diqqətimi çəkmişdi.
    (bax: van gogh)
    (bax: the man suicided by society)*

    dahiliklə dəlilik arasında var olduğu deyilən o incə xəttin üstündə dayanmış adamdır.

    artonu* gündəmdə olan qarabağ qazisinin özünü yandırması məsələsi yadıma salmışdı. elə sırf yuxarıda qeyd etdiyim cümləsinə görə.

    "intihar üzerine" adlı yazısını da paylaşım tam olsun.

    "Kendimi öldürmeden önce bana varoluştan yana güven verilmesini isterim, kuşku duymamak isterim. Yaşam, benim gözümde, olguların belirginliğini ve akılda uyumlu biçimde birleşmelerini onaylamaktan öte bir şey değil. Ben, olguların toplanıp birleştiği zorunlu bir buluşma noktası gibi duymuyorum kendimi artık; şifalı ölüm, doğadan ayırarak iyileştiriyor bizi; ama ya ben, olgulara yol vermeyen acıların ürünüysem?

    Ben kendimi öldürürsem bu, kendimi yıkmam için değil, ama kendimi yeniden oluşturmam için olacak; intihar, benim için, kendimi zorlu bir uğraşla yeniden ele geçirmemi, varlığımın içine baskın yapıp girmemi, belli belirsiz ilerleyen tanrıdan önce davranmamı sağlayacak bir araçtır yalnızca. intiharla kendi tasarımı yeniden doğaya uyguluyorum, ilk kez kendi irademle biçimlendiriyorum her şeyi. Bana uygun olmayan organlarımın koşullandırmasından kendimi kurtarıyorum; ve yaşam, bana düşünmem için verileni düşündüğüm saçma bir talih oyunu olmaktan çıkıyor. Yani kendim seçiyorum düşüncemi, ve güçlerimin, eğilimlerimin, gerçeklerimin yönünü. Güzel ile çirkinin, iyi ile kötünün arasına yerleşiyorum. Askıda bırakıyorum kendimi; hiçbir yana eğilim göstermeden, yansız; iyilerin ve kötülerin kışkırtmalarının kurduğu dengenin kurbanıyım.

    Çünkü yaşamın kendisi, bir çözüm değil; yaşam, seçilmiş, benimsenmiş, belirlenmiş hiçbir varoluş türüne sahip değil. Yaşam yalnızca, istekler ve olumsuz güçler dizisidir, tiksindirici bir rastlantıya bağlı koşullara göre amacına ulaşan ya da başarısızlığa uğrayan küçük karşıtlıklar dizisidir. Kötülük, her insana, eşit ölçüde verilmemiştir, deha da öyle, delilik de. Kötülük gibi , iyilik de, koşulların ve etkisini kimisinde çok kimisinde az gösteren bir mayanın ürünüdür.

    Yaratılmak ve yaşamak ve değiştirilemeyecek biçimde belirlenmiş varlığının en akla gelmez dallarına, en küçük ayrıntılarına dek kendini hissetmek, kesinlikle aşağılık bir durumdur. Aslında biz ağaçtan başka bir şey değiliz ve olasıdır ki, benim soyumun ağacının bilmem hangi boğumunda, belirlenmiş bir günde kendimi öldüreceğim yazılıdır.

    intihar özgürlüğü kavramı da, kesilmiş bir ağaç gibi düşüyor. intiharımın ne zamanını, ne yerini, ne de koşullarını ben yarattım. Onun kavramını bulan da ben değilim, koparılmayı duyabilecek miyim?

    Belki o anda varlığım parçalanıp dağılır; ama ya bütünlüğünü korursa, sakatlanmış organlarım nasıl işleyecek, varlığı olanaksız hangi organlarımla gözlemleyeceğim bu kopmayı? Ölümü, bir sel gibi duyuyorum üzerimde; gücünü bilemeyeceğim, apansız sıçrayan bir yıldırım gibi. Tatlarla ve dolanıp duran labirentlerle yüklü duyuyorum ölümü. Bunun neresinde benim varlığımın düşüncesi?

    Bu Tanrı, beni,istediği gibi kullandı, saçma biçimde; beni canlı kıldı, yadsımaların yokluğunda, benim atak yadsımalarımın yokluğunda, düşünülen yaşamın, duyulan yaşamın en küçük kıpırtılarını bile yok etti bende. Yürüyen bir robot durumuna indirgedi beni; ama öyle bir robot ki, bilinçsizliğinin kırıldığını duyumsuyordu.

    Ve işte ben, yaşamakta olduğumu göstermek istedim, şeylerin çınlayan gerçekliğiyle birleştirmek kendimi, yazgımı parçalamak istedim.

    Tanrı ne dedi buna?

    Yaşamı hissetmiyordum; değer yargılarıyla ilgili her kavramın dolaşımı, bende, kurumuş bir ırmaktı. Yaşam, bir nesne, bir biçim değildi bende; bir dizi mantık yürütmeydi yalnızca. Ama boşuna işleyen, bir yere ulaştırmayan mantık yürütmelerdi bunlar ve bende, irademin kesinleştiremediği "taslaklar" biçiminde kalıyorlardı.

    Buradan intihar durumuna geçmem için de benliğimin bana geri dönmesini beklemeliyim, varlığımın tüm eklemlerini özgürce oynatabilmeliyim. Tanrı beni, umutsuzluğun içine bıraktı, sanki ışıkları bana ulaşan çıkmazlar burcunun ortasına bıraktı. Ben artık ne ölebiliyorum, ne yaşayabiliyorum, ne de ölümü ya da yaşamı istememezlik edebiliyorum. insanların tümü de benim gibi. "
    2. eyni zamanda şairdir.

    "Who am I?
    Where am I from?
    I’m Antonin Artaud
    And since I speak
    As I know
    In a moment
    You’ll see my present body
    Shatter to pieces
    And gather itself
    In a thousand notorious
    Aspects
    A fresh body
    In which you’ll never
    Be able
    To forget me."

    the pursuit of fecality deyə bir şeiri var, çox sərt şeirdir və estetikadan uzaqdır deyərdim, amma oxunmalıdır. uzun olduğuna və tərcüməsi olmadığına görə paylaşa bilmirəm, amma oxuyan olsa bu başlığa entry girməsini dilərdim.

    (bax: theatre of cruelty)


sən də yaz!