üz qızardan xatirələr


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. yada düşdükcə adamı öz özünə utandıran xatirələrdir.

    müəllim yanına getdiyim vaxtlardı.coğrafiyaya müəlliməsinin yanına gedirəm bir dostumla.deməli təzə coğrafiya kitabı çıxıb onu da almışıq yanımıza sevinə sevinə gedirik ki müəlliməyə göstərək.getdik çatdıq oturduq.müəllimə də çox gülərüzlü insandı.açdıq göstərdik dedik ki müəllimə bax bu du təzə çıxan kitablar.o da baxdı orasına burasına .dedi he daha yaxşı kitaba oxşuyur.qaytardı mənə.mən də açdım bir səhifəni .sağda və solda boşluqlarda -bilirsinizmi- deyə bir bölmə var.orda ölkələr haqqında maraqlı məlumatlar yazılıb.bir ikisini oxudum müəlliməyə.xoşuna gəldi.sonra birini də oxumağa başladım
    -Havayidə yol qırağındakı quşlara sataşmaq qadağandır.
    Bunu oxudum və baxdım müəllimənin üzünə.gördüm bir qəribəlik var .söhbəti hələ özüm də tutmamışam .başladım açıqlamağa ki yəqin yolun qırağındakı papuqayları zad deyir.havayi sonuçta burası.
    müəllimənin üzündə hələ də - ne diyo amınakoduğumun salağı- kimi bir həfif acı gülümsəmə var idi.
    Məsələnin gerisi necə olmuşdu yadımda deyil.Amk zaten söhbəti bir iki il sonra köhnə xatirələri düşünərkən tutdum.ürəyim elə ağrıdıki az qalsın özümü balkonna atmaq istədim.ne salaklık.
    o bilirsinizmi bölməsini o kitaba qoyanlara and dağları girsin.bir məktəb şagirdinə o məlumat nəyə lazımdı insan bi düşünür.Bizim neçəmiz gedib Havayidə bir quşa söz atmışıq hə.sonra da bu təhsil niyə belə gündədi
    3. aşağı siniflərdə olanda riyaziyyatı yaxşı bilirdim. məllimə dedi "gəl lövhəyə" kitabdan bir məsələni barmağıyla göstərib həll etməyimi istədi. mən də ağıl dəryası, çıxdım lövhəyə, bir əlimdə kitab bu biri əlimdə də mel düşmüşəm lövhənin canına. məsələni həll etməzdən əvvəl "şərti" yazıb məsələdə verilən çəki, ölçü kimi zımbırtıları qısaca yazırdıq. məsələn "alınır - al.", " verilir-ver.", "satılır-sat." kimi formada yazırdıq. məsələdə yazılıb "əvvəlcə 5 maket götürülür" mən dərya da "göt.-5 maket" yazmağımla sinifin gülməydən ağlaması bir oldu. baxıram bu millət nəyə gülür ala?? bədənim lövhəyə tərəf başımı arxaya çevirib bulara baxıram əlimdə də kitab, təbaşir zad məllimə də tutub temanı gülümsüyür. mən lom da bir lövhəyə baxıram, bir uşaqlara. o boyda göt sözünü görmürəm orda. paçanın biri çıxdı qabağı hırıldıya-hırıldıya "göt" sözünü sildi, keçib oturdu. həmin an yarım saniyəlik umbaylama yaşadım. "lan!"dedim içimdə. baxdım hamı yatıb gülməydən məllimə də artıq pərt olmam barədə düşünmür, cırılıb orda gülməydən qalıb orda. gəldim qoydum kitabı partaya, qıpqırmızı oturdum parta arxasında. adama deyəllər ala süpermen, da pərt olmusan sikdir get çölə ta niyə oturub sənə gülməklərini izləyirsən? öz də yaş da az, söyüş ağzıma almayan uşağam. bir utanıram ki, gəl görəsən. altıma işəmədiyim qaldı. nəysə zəng vurulana kimi bular gülüblər, sonra məllimə məni 1 neçə dərs pərt olmuyum deyə lövhəyə çıxarmamışdı
    4. mənim musiqi dərsində babat bılatım var idi.hər dərs müəlliməmiz məni bir partiya belə olsa oxutdururdu.sinfin "xarizmatik müğənni"si idim.bir dəfə belə günlərdən biridi.onu billəm hansısa çorta aparan bir mahnını oxuyuram amma sinif yoldaşdarım gülürlər öz aralarında.fikirləşirəm
    "-ay balam mənim mahnım ki ağlamalıdı.bular nəyə gülür axı?bəlkə səsim dəyişib zad."
    hannan hana baxam ki,alə maqazin yarımçıq açığdı.düşdüm atmosferə.indi gəl bunu lövhədə bağla da.
    çevrilib bağladım.amma utanmağdan rəng alıb rəng verdim.o günnən fobiya yaranıb məndə şalvarı tez-tez yoxluyuram ki,gülüş obyektinə çevrilmiyim.
    5. çoxsu orta məktəbdə baş vermiş hadisələrdi.
    6. imtahandan sonra qız tualetinə girib qızdarı səhv çıxartmağa çalışmışdım. il 2008.
    7. Sevdiyim insanı qısqandığım zamanlar baş verən hadisələrdir. Özümü çox gic-gici və səviyyəsiz apara bilərəm. Bir ərköyün, eqoist yeniyetməyə dönə bilərəm. Hirsim soyuyandan sonra da başımı daşdan daşa vururam ki, ala o ne yüngüllük, o ne düşüklük idi elə mən elədim, ya da dedim.


sən də yaz!