33 yazar 52 başlıq və 85 entry
yenilə | gündəm | top

1 2
cem adrian 2 ian anderson hell or high water mizantrop 6 nailə əliyeva azərbaycanlılar üçün application ideyaları ballda of francis alabadalejo the last of us part 2 too old to rock 'n' roll: too young to die! the jethro tull christmas album crest of a knave erik erikson wikipedia cinayət prosessual məcəlləsi bağımlılıq yaradan oyunlar 3 teksun suspense məsləhətli sənədli filmlər yazarlar haqqında başlıq açmağın məntiqi qara mamba string driven thing yazarların başına gələn maraqlı hadisələr 6 əli mirəliyev kasıb çalğıçı fizikanın təkamülü 2 masturbasiya 6 local uncharted: the lost legacy reveal tirnidus yify 2 the last of us 3 cinayət məcəlləsi mother of mine black hawk down gagma napiri no man's land hotel rwanda təkcə mənmi edirəm deyə düşünülən şeylər 3 4 dekabr 2015 neft daşlarında qəza 2 siyasi aktivist müptezeller 2 yazarların paylaşmaq istədikləri musiqilər 2 sözlükçülərin ən sevdiyi cizgi film personajları 2 homoseksuallığın xəstəlik olmadığı gerçəyi yazarların hal hazırda dinlədikləri musiqilər 2 booky.io favoritus.com sezen aksu 2 azərbaycan iqtisadiyyatı 2 social media manager 3 sosial partlayış 2 streptococcus mutans antediluvian manqurt sergio ramos ilham əliyev 5 yaraşıqlı olmaq 2 torrent westworld 2 tunqus meteoriti left 4 dead zövcə nihilizm şist emrah serbes şaurma extreme ways yazarların sinə ölçüləri 3 dekabr 2016 barcelona real madrid oyunu 4 sadəlövh 2 güzəran anyone 3 denis villeneuve krisnayayoxarcunayahe godspeed you black emperor god on trial 2 the imitation game 2 barış qrupu füzuli kantatası reconstruction englar alheimsins the breakfast club letters to father jacob james boy yazgı bang bang you're dead lilya 4-ever dogma 95 rosso come il cielo ekskursante

yenə o bağ olaydı


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. mikayıl müşfiqin әn bilinәn şeiri. әjdahadı, o ayrı.

    Yenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq siz
    O bağa köçəydiniz.
    Biz də muradımızca fələkdən kam alaydıq,
    Sizə qonşu olaydıq.
    Yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim,
    Qələmə söz verəydim.
    Hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham,
    Yazaydım səhər axşam.
    Arzuya bax sevgilim, tellərindən incəmi ?
    Söylə ürəyincəmi ?

    Yenə o bağ olaydı, yenə sizə gələydik,
    Danışaydıq, güləydik.
    Ürkək baxışlarınla, ruhumu dindirəydin,
    Məni sevindirəydin.
    Gizli söhbət açaydıq, ruhun ehtiyacından,
    Qardaşından, bacından.
    Çəkinərək çox zaman söhbəti dəyişəydin,
    Mənimlə əyişəydin.
    Yenə bir vuraydı, qəlbimiz gizli-gizli,
    Sən ey əsmər bənizli.

    Bu yaz bir başqa yazdır, bu yaz daha da xoşdur,
    Vay o qəlbə ki, boşdur!
    Hər üfüqdə bir həvəs, hər bucaqda bir umud,
    insanlar daha mə’sud.
    Duyğular daha incə, fikirlər daha dərin,
    Ürəklər daha sərin.
    insanların vüqarı, tələbi daha yüksək,
    Yolumuzdan daş, kəsək,
    Təmizlənmiş bir az da. Ellərin keyfi sazdır,
    Bu yaz, bir başqa yazdır!

    Yenə o bağ olaydı, yenə o qumlu sahil,
    Sular ötəydi dil-dil.
    Saçın kimi qıvrılan, dalğalara dalaydım,
    Dalıb ilham alaydım.
    Әndamını həvəslə, qucaqlarkən dalğalar,
    Qəlbimdə qasırğalar,
    Fırtınalar coşaydı, qısqanclıqlar doğaydı,
    Məni hirsim boğaydı.
    Cumub alaydım səni dalğaların əlindəni,
    Yapışaydım belindən.
    Xəyalımız üzəydi, sevda dənizlərində,
    Ləpələr üzərində,
    ilhamımın yelkəni, zərrin saçın olaydı,
    Sular xırçın olaydı.

    Bu nə gözəl şeirdir, bu nə gözəl mənzərə,
    Gəlin baxın Xəzərə.
    Çıxalım Buzovnada kiçik qayalıqlara,
    Seyrə dalım bir ara...
    Gecələr sayrışarkən, ulduzlar lalə kimi,
    işıqlar jalə kimi.
    Çilənib dağılarkən ətrafa damla-damla,
    Әn yaxın bir adamla.
    Nə gözəldir dinləmək suların nəğməsini,
    Təbiətin səsini!
    Nə gözəldir dolaşmaq, isti yay fəsilləri,
    Bu sərin sahilləri!

    Nə gözəldir səhərlər bizim böyük ruhumuz,
    Aşıb-daşan duyğumuz.
    Şəklindəki sulara, baxaraq ləzzət almaq,
    Bu mavi şe’rə dalmaq.
    Dalğalar kimi qalxmaq, dalğalar kimi enmək,
    Bə’zən hürküb çəkinmək.
    Hər dalğa bir kişnəyən bəyaz yallı at kimi,
    Bizim bu həyat kimi!

    Yenə o bağ olaydı sevdalar ölkəsində,
    O söyüd kölgəsində.
    inci qumlar üstündə yenə verib baş-başa,
    Yayı vuraydıq başa.
    Günlərimiz keçəydi qızğın fərəhlər kimi,
    Dolu qədəhlər kimi.
    Yarpaqlar arasından uzadaraq əlini,
    Oxşayaraq telini.

    Gecələr darayaydı saçlarını ay gözəl!
    Sən gözəlsən, ay gözəl?
    Әllərində əllərim, gözlərində gözlərim...
    Asılaydı sözlərim.
    Könlünün qulağından bir qızıl tana kimi,
    Günəş doğana kimi.
    Bu yaz dostlarım bir az bəxtəvər olacaqlar,
    Can-ciyər olacaqlar.
    Bir az da uzaqlara açacaqlar yelkəni,
    Ruh yeni, höyat yeni...
    Çıxacaqlar göyləri aşaraq dönə-dönə,
    Buludların fövqünə.
    Uçacaqlar sabaha, uçacaqlar yarına,
    Efir boşluqlarına.
    Vaxtilə bir kölgə tək hür yaşamaq istəyən,
    Bu insan oğlu bilsən.
    Azadlıq ölkəsində daha şad olacaqdır,
    Dünya dad alacaqdır.

    Yenə o bağ olaydı, yenə yığışaraq siz,
    O bağa köçəydiniz.
    Biz də muradımızca fələkdən kam alaydıq,
    Sizə qonşu olaydıq.
    Yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim.
    Qələmə söz verəydim.
    Hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham,
    Yazaydım səhər-axşam.
    Arzuya bax, sevgilim, tellərindən incəmi?
    Söylə, ürəyincəmi?
    2. arvadı dilbər axundzadəyә yox, ənvər məmmədxanlının bacısı, arifə məmmədxanlıya yazıldığı mәlum olan şeir. dilbәr xanımla sevgilәri dillәr әzbәri olduğu üçün, şok effekti yaratmışdır. ancaq normaldı belә baxanda. kişilәrin hamsı eynsfagfagga
    (bax: müşfiqli günlərim)

    bu da, müsahibәnin mәtni:

    Mikayıl Müşfiqin bəlkə də ən məşhur şeiridir “Yenə o bağ olaydı”. Həmin şeir yarananda gənc şairin həbsə atılmasına, işgəncələrə məruz qalmasına, sonra da Nargində güllələnməsinə çox qalmamışdı. 1936-cı ilin qayğısız yay günlərində Pirşağıda yazılıb o şeir. Şeirin ünvanı uzun müddət naməlum qalıb. Bəziləri düşünüb ki, Müşfiq şeiri həyat yoldaşı Dilbər xanıma yazıb, digərləri şeirin ünvanını tanısalar da, bu haqda danışmayıblar. Şayiələr gəzib. Yalnız ötən əsrin sonunda açıqlanıb o qızın adı.
    Bu, Arifə Məmmədxanlı idi – yazıçı ƏӘnvər Məmmədxanlının bacısı. Ölüm ayağında özü etiraf edib bunu jurnalist Rafael Hüseynova. Bundan bir neçə il qabaqsa bacısı Həbibə xanıma açıbmş sirrini. 1936-cı ilin yayını o dövrün bir neçə tanınan yazarı ailəsi ilə birgə Pirşağıda keçirmişdi: Rəsul Rza, ƏӘnvər Məmmədxanlı, Әhməd Cavad və Mikayıl Müşfiq…
    Bu söhbət 1994-cü ildə lentə alınıb – xərçəng xəstəliyi tapan Arifə xanımın həyatının qürubunda.

    - 36-nın yayından danışın, Arifə xanım.
    - Eh, ay Rafael, nə deyim, yaxşı günümüz onda getdi. Әn yaxşı yayımız onunla bitdi. Yazıq Müşfiq o sehirli gecələrin bəzəyiydi. Romantik idi. Adi adamlar, hətta o biri şairlər kimi də deyildi. Nəsə tamam başqa cür idi o. Çox şən oğlan idi yazıq. Sizlər onu görmədiniz.
    - Onun sizə münasibətindən danışın bir az.
    - Ee, yaxşı da, Rafael, yox. Yenə başladın?..
    - Ay Arifə xanım, bax o vaxt gördüz ki, üstüörtülü yazdım, ad-filan çəkmədim Amma özümçün, tarixçün bilim də. Nə var axı burda?
    - Bizim aramızda heç nə olmayıb, bir elə o şeirdir..


    "Yenə o bağ olaydı,
    yenə sizə gələydik,
    Danışaydıq, güləydik.
    Ürkək baxışlarınla
    ruhumu dindirəydin,
    Məni sevindirəydin,
    Gizli söhbət açaydıq
    ruhun ehtiyacından.
    Qardaşından, bacından
    çəkinərək çox zaman
    söhbəti dəyişəydin,
    Mənimlə əyişəydin.
    Yenə də bir vuraydı
    qəlbimiz gizli-gizli,
    Sən ey əsmər bənizli!..”


    - Yox, onda mənə qarşı heç nə yoxdu, bir elə o şeiri. yazmışdı. Bir də ki günü elə bizdə keçirdi. Bizim çox qəşəng həyətimiz vardı, voleybol toru da qurulmuşdu, hamı bizim həyətə yığılardı. Әhməd Cavadın uşaqları Aydın, Tokay hər gün gəlirdilər oynamağa. Müşfiq anama “ana” deyirdi, anam da qayıdırdı ki, nolar, a bala, çağır, sən də mənim oğlum. Müşfiq deyirdi ki, heç nə istəmirəm, bir balaca komam olaydı sizin həyətdə, gecə-gündüz burada qalaydım.Anam soruşurdu ki, niyə, ay Müşfiq? Deyirdi, “nə bilim, bu həyətdən xoşum gəlir. Rəsulgilin həyətindən xoşum gəlmir, bura ürəyimə çox yatır”. Bilirsən, bizim həyətin qumu, bakılıların sözü olmasın, mirvari kimiydi. Tozlu qum yox e, təmiz sarı qum idi.
    - Mən o qumu da başa düşürəm, voleybol torunu da, həyətinizin gözəlliyini də. Amma Müşfiq bunu doğurdan həyətə görə deyirdi, yoxsa sizə görə?
    - Vallah, bilmirəm nəyə görə deyirdi.
    - Yox, yenə də bilim də, boynunuza alın.
    - Vallah, bilirsən, bir o deyildi axı, hamı bizim həyətə yığılırdı.
    - Bəs axı kişi o boyda poema yazıb sizə.
    - Nə yazıb ki əşi…
    - Az yazıb?
    - Yox e, vallah, bağda mən heç nə hiss eləmirdim. Onu da mənə sonra verdi. Bağa gələn kimi oturub başlardı şeir oxumağa, biz də uşaq idik, ağzımızı açıb qulaq asardıq. Mən Müşfiqi Rəsul kimi, Әnvər kimi sayırdım. Bilirdim onların dostudur da. Onu müqəddəs bir adam bilirdim. Ürəyimdə ona ayrı bir hiss yox idi. Onda nə idi e, 16-17 yaşım vardı. O nə bilim neçə yaşındaydı – 27 idi, neçəydi. Cavan oğlan idi.


    “Bu gecə nə qədər xoş gecədir,
    Bir qara qız kimi tellicədir.
    Yer işıq, göy işıq,
    Hər tərəf yaraşıq,
    Sevgilim, dayanma,
    sahilə gəl,
    Seyr elə gəl.
    Ulduzlar ətrafa
    nur səpələr
    Bir bölük uşaqdır
    şən ləpələr.
    Onların əlində
    top kimi ay.
    Sevgilim,
    başında ağ kəlağay
    Sahilə gəl.
    Bu fürsət əlinə
    düşməz bəlkə də,
    Hər tərəf kölgədə,
    Kölgələr işıldar,
    Yarpaqlar xışıldar”


    - Elə olurdu gecə saat 10-da durub dənizə gedirdik. Onlar gedərdi, biz də gic-gic qoşulardıq onlara. Bağımız dənizə lap yaxın idi. Bir dəfə də Məryəm xalam – Rəsulun anası – gəldi hirsləndi üstümüzə. Anam yox, xalam yaman ötkəm arvad idi. Dəniz bir az aşağı idi, yuxarıda qayalıqlardı. Bir də gördük xalam qayaların üstündədi. Ağzından gələni yağdırır bizə. Әsas Rəsul idi hamını dənizə çağıran… Amma dənizsiz qala bilmirdik. Gecə dənizi bizə yasaq edilmişdisə də, gündüzlər iki dəfə gedirdik suya baş vurmağa. Bir səhər, bir də axşamüstü. Hava qaralanda qayıdırdıq. Özü də yarışırdıq ki, kim çox qaralar. Nigar idi, Nigarın dostları idi, biz bacılar idik. Gedirdik ilıq dənizə atılıb sərinləyəndən sonra uzanardıq qumun üstünə, başlardıq özümüzü qaraltmağa… Axırıncı yayımız elə keçdi. Onacan Müşfiqin adını eşitmişdim. O yay yaxından tanış olduq. Sonra hərdən Bakıda evimizə də gəlməyə başladı.
    - Bəs şeiri necə oldu verdi sizə?
    - Bir gün mən dərsdən qayıdanda Sabir bağının yanında onunla üz-üzə gəldim. Dedi: “Ba, nə xoş bir təsadüf”. Heç yadımdan çıxmır. Dedi: “Nə yaxşı oldu səni gördüm. Məndə sənə çatası bir şey var. O şeiri verəcəm sənə”. Bükmüşdü, bir dəftər kağızı idi. Verdi, mən də alıb qoydum çantama. Sonra açıb baxanda gördüm yuxarısında yazıb: “Arifəyə. Yenə o bağ olaydı”. Ürəyimdə dedim, görən, bizim bağı yazıb bu? Oxuyub gördüm ki, bağda nə olubsa, hamısı bu şeirdədir. Uzun müddət qaldı məndə o şeir. Sonra bağışla məni, ərə gedəndə, bir-iki dənə oğlan məktubu-filan vardı, cırdım onların hamısını. Çünki bilirdim ibrahimin xasiyyəti tünddür. Nə qədər zarafatı vardısa da, bir o qədər də qısqanc adam idi. Özü də mənə e… Mənim nəyimi qısqanırdı, bilmirəm. Bu şeirdə, əslində, bircə o “Arifəyə” sözü olmasa, sən deyən elə şey yoxdu. Nə ad çəkilmişdi, nə bir şey. Amma ehtiyat elədim, bunu da cırdım.
    - Bəs Müşfiq o şeiri sizə verəndən sonra soruşmadı ki oxudun-oxumadın?
    - Yox, bunu soruşmadı. Amma mənə tez-tez rast gəlirdi. Mən dərsdən adətən, saat ikinin yarısında çıxırdım. Bu da həmişə Kommunist küçəsi ilə qoltuğunda da papkası üzüyuxarı gəlirdi, qabaq-qabağa çıxırdıq. Mən biofakda oxuyurdum, o vaxt da universitet indiki Əәlyazmalar institutunun yanında idi. Universitetdən çıxıb Sabir bağı tərəfə enirdim, Akademiya binası ilə bağın arasındakı pilləkandan qalxırdım işərişəhərə – evimizə. iki addımlıq yol idi. Həmişə də Müşfiqlə eyni vaxtda, eyni yerdə – dərsdən qayıdanda bağın tuşunda rastlaşırdıq. Deyirdi: “Bəxtə bax e, mən Azərnəşrdən işdən gəlirəm, sən dərsdən çıxırsan”. Deyirdi ki, buradan – Sabir bağının yanından çıxma, gəl qalxaq, Qala qapısı tərəfdən gedərsən, söhbət eləyə-eləyə gedək, səni ötürüm evinizə… Söhbət eləyirdi, təzə şeirlərini oxuyurdu, evəcən gətirib ötürürdü məni. Tutulmamışdan qabaq da evimizə gəlmişdi. Gəldi, oturdu, çay içdi, anamla danışdı. Ondan heç bir ay keçməmiş eşitdik ki, Müşfiqi tutublar.
    - Hər halda barı sonra ağlınıza gəldimi ki, dərsdən çıxanda Müşfiq sizə təsadüfən rast gəlmirmiş?
    - Hə, elə sonra ağlıma gəldi ki, bu, qəsdən belə edir. Bilirdi ki, ikinin yarısı dərsdən çıxıram.
    - Bunu neçə il sonra başa düşdüz?
    - Lap sonra. Mən key idim. Vallah, Rafael, sən mənim oğlumsan, mən bütün ürəyimi sənə açıram. Heç yaxın adamlarıma demədiyim sözləri, bax, sənə deyirəm. Çox key olmuşam. Sonra fikirləşdim ki, niyə elə mən dərsdən çıxanda bu da Kommunist küçəsi ilə Sabir bağının yanına yaxınlaşmış olur.
    - Onda Dilbər var idi də. Mən bilən hətta 35-də bir uşaqları olub, ölübmüş də.
    - Hə, evliydi, bağda olanda da evli idi. Arvadı, doğurdan da qəşəng idi. Dilbər seyrək gəlirdi bağa. Müşfiq özü çox gəlirdi. Elə həmişə Rəsul deyirdi, ay Müşfiq, Dilbəri də gətir. Qayıdırdı ki, əşi. Dilbərin əlində o qədər iş var ki, gəlmək istəmir. Gəlsə, gəlsin də. Tanıyır yolu…

    *
    “Yenə o bağ olaydı
    sevdalar ölkəsində,
    O söyüd kölgəsində.
    inci qumlar üstündə
    yenə verib baş-başa
    Yayı vuraydıq başa.
    Günlərimiz keçəydi
    qızğın fərəhlər kimi,
    Dolu qədəhlər kimi;
    Yarpaqlar arasında
    uzadaraq əlini
    Oxşayaraq telini,
    Gecələr darayaydı
    saçlarını Ay, gözəl!
    Sən gözəlsən, Ay gözəl?
    Әllərində əllərim,
    Gözlərində gözlərim…
    Asılaydı sözlərim
    Könlünün qulağından
    Bir qızıl tana kimi,
    Günəş doğana kimi”.
    3. eyyub yaqubovun ifasında da gözel seslenir. şeire layiqli şekilde bestelenib.
    4. elza seyidcahanın hahaha oxumaqla içinə sıçdığı mikayıl müşfiqin möhtəşəm şeiri
    5. mikayıl müşfiqin ən sevdiyim şeiridir . ayrıca eyyub yaqubovda gözəl ifa edib.
    6. mikayıl müşfiqin bu şeiri arifə məmmədxanlıya yazdığı ehtimalı var. zira dilbər axundzadə özü də qeyd etmişdir ki, mikayıl müşfiq bütün şeirlərini ona yazmayıb. o gözəllik aşiqi idi. sadəcə bir dəfə gördüyü birinə belə şeir yaza bilərdi.
    müşviq haqqında elmi monoqrafik əsərin, tədqiqat xarakterli məqalələrin müəllifi gülhüseyn hüseynoğlu isə indiyə bir neçə qadının mikayıl müşfiqin bu şeiri ona həsr etdiyini söylədiyini bildirmişdir.
    p.s: hərə bir şey atıb-tutur. nə də olsa adam ölüb.
    7. Mikayıl müşfiqin tutulmadan vә güllәlәnmәdәn qabağ yazdığı son şeiri. sanki bu şeiri yazanda müşfiq artığ başına nәlәrin gәlәcәyin bilirdi vә şeirdәki qәmgin hava burdan gәlir. Bilmirәm,bәlkә dә müşfiqi hәdsiz dәrәcәdә sevdiyim üçün mәnә belә gәlir...

    Yenə o bağ olaydı, səni tez-tez görəydim, 
    Qələmə söz verəydim. 
    Hər gün bir yeni nəğmə, hər gün bir yeni ilham. 
    Yazaydım səhər-axşam. 
    Arzuya bax, sevgilim, tellərindən incəmi? 
    Söylə, ürəyincəmi?


sən də yaz!