heç nəyə maraq və həvəsin olmaması

| sosial

əjdaha lazımdı   googllalink

    1. bu entrynin ikinci cümləsini belə yazmaq üçün tələbə olunan həvəs və marağın olmamasıdır.
    3. əslində tam olaraq da bu cür deyil. heçnədən zövq almamaqdı məsələ. bu hissi itirmişəm, yadırğamışam elə bil. amma bu məni incitmir qətiyyən. öyrəşmişəm elə bil. indi abel korzeniowskinin table for two musiqisi gedir qulaqcığımda. hə harda qalmışdım. zövq almamığımın məni məyus etməməsindən. əvvəl hədsiz dərəcədə pis olurdum, hətta depressiyaya da düşürdüm ki, niyə vəziyyət belədi amma indi belə də olmalıymış kimi qəbul edirəm. məsələn içməkdən zövq ala bilmirəm artıq, içənlərə baxıb bundan nə ləzzət alırlar deyə sual veirəm. çox mənasız gəlir içib-sərxoş olmaq. ən sevdiyim məşğuliyyət rəqs etmək idi. uşaqlıqdan bu yaşıma kimi bircə buna sadiq qalmışdım. amma bu yaşımda artıq rəqs edib əylənmək də sıxır məni -*bu keçirilə eventlər, partylər necə ikrah hissi doğurur məndə. deyəsən çox insan olan yerdən də qaçmağa başlamışam. zövq almağı qoyum bir qırağa həm də bütün bu sadaladıqlarım mənəvi olaraq yorur məni. sakitliyə çəkilmişəm. rahatlıq düşkünü olmuşam elə bil. bir tanışım həmişə 25 yaşdan sonra bütün çılğınlıqlar öz yerini ağırlığa verir deyirdi, inanmırdım. qısası çox mənasız və ağır olmuşam. (gülür....)
    4. Əsasəndə bu lənətə gəlmiş lockdowndan sonra düçar olduğum dərddir, insan özünü günü gündən əriməkdə olan şam kimi hiss edir.
    5. Bu mövzudaki hisslərimi Herman Hessenin bu sözləri ifadə edir.
    -Hara baxsam da, nə haqda fikirləşsəm də, heç nədə sevinc,çağırış, cazibədarlıq tapa bilmirdim.
    6. Bəzi məsələləri idarə edə bilməmək, tezləşdirə bilməmək insanı bu ruh halına yönləndirir. Sonrası isə məlum məsələdir, yatdığın yerdən qalxmamaq.
    8. Başlıca səbəbi karantin şəraiti olan məsələ. Sonrakı növbədə isə çölə çıxarkən insanların üzündə gördüyümüz qaşqabaq gəlir. Maska olsa belə bu gözlərdən oxunur. Nəticədə düşünürük ki bizim edəcəyimiz nələrsə heç bir şeyi dəyişə bilməyəcək.
    9. çox insanda karantindən sonra baş qaldırsa da hər zaman mənim həyatımın bir küncündə, hətta bu aralar mərkəzində olan hiss. məsələn, bu haqda uzun-uzun yazılar yazıb danışmaq əvəzinə sadəcə qısa cümlələrlə ifadə edib gedəcəm. çünki nə hissləri, düşüncələri paylaşmağa, nə də ki, onları toparlamağa zərrə həvəs yoxdur. kaan boşnakdan bir misra ilə "zaten olsaydı bile ne farkederdi?" deyərək əslində yarım qoyduğum bu entryi tamamlamış kimi qoyub gedirəm. cheers !
    P.S. yazar nəinki uzun yazdı, heç qısa da olsa bir şey ifadə etmədən getdi. (lol)


sən də yaz!