tanımadığın təsadüfi adamla dərdləşmək


facebook twitter əjdaha lazımdı   googllalink

    1. (bax: taksiylə dərdləşmək)

    bir daha görüşməyəcəyinizə dair yəqinlik hasil olduqda, bəzən məlhəm kimi effektiv olan fəaliyyətdir. əslində, mən əvvəllər tanımadığım birinin mənə öz dərdini açmasından, danışmasından şəxsən narahatçılıq keçirən biri idim. bu adam məni 5 dəqiqədi heç tanımır amma bu nə temadı məniynən eləyir kimisindən cümlələr qururdum öz içimdə. axı bir insan bu qədər şəxsi məsələni necə bölüşə bilər?!

    ay keçdi, gün dolandı, nəhayət "yarrağı yedik" cümləsini istifadə etməyə tam hüququmun çatdığı zamana gəldim. son aylarda həyatımda heç plalaşdırmadığım, yatsam yuxuma belə girməyəcək hadisələr yaşamalı oldum və hələ də yaşamaqdayam. bəli, mehrabı uca göylər olan o zad, məni gah uca göylərə qaldırır, gah da ordan təpəsi üstə yerə çırpır. bu tərkibində həzz və iztirab olan kokteyli illər sonra bir daha dadandan sonra, dərdimi bölüşəcək insanların olmadığını müşahidə elədim. yanlış anlaşılmasın, dost sarıdan, ən azından onların kəmiyyətindən heç vaxt şikayətim olmayıb. amma bu məsələ elə məsələdir ki, bunu onlarla belə tam olaraq bölüşmək istəmirdim. bir iki dəfə yoxladım gördüm ki, yox, həkim olmaq yerinə, hakim olub hökm vermək istəyənlər olur.

    nəisə, anlayacağın, uzun müddət idi dərdləşmək istədiyim bir insan axtarırdım. tapa bilmədiyimə görə, çarəni içkili gecələrdə tapdım. bir həftə bundan qabağa qədər demək olar ki, hər gün içirdim. bilmirəm bu kinoların beynimizə həkk elədiyi zaddan qaynaqlanır amma qaqaş, içirdim özü də heyvan kimi. gecə içib, səhər poxmel işə gedən bax o adamlardan biri olmuşdum və belə baxıram yenə də ola bilərəm.

    bir gün yenə poxmel vəziyyətdə yuxudan oyanıb işə gec qaldığımı anladıqda, otobüslə çatmayacağımı bilib, bir taksiyə əyləşdim. gedəcəyim yeri söylədikdən sonra, siqaret çəkməyə izin aldım taksidən. izni alandan sonra, əlimi cibimdəki siqaret qutusuna atdım amma gördüm ki, evdə unutmuşam. həyatımda ən nifrət etdiyim şeyi ikinci dəfə, bəlkə də üçüncü dəfə elədim. yəni, tanımadığım adamdan siqaret istəmək. day-day sağolsun, mavi lark siqaretindən birini mənə uzatdı, birini də dedi özü üçün yandırdı.

    başımdaki, ağrıdan, işə gec qalmağımın verdiyi üzüntüdən heç taksi hansı yolnan aparır ona belə baxmadım. hərçənd, istanbul taksisinə oturan birinin etməməsi gərəkən şeydi bu. amma hansı yolnan aparır sualının başımdaki bu qədər sualın yanında qram qədər ağırlığı yox idi.

    siqaretlərimizi yarılayandan sonra, nəhayət dayday bir çox dostumdan duymaq istədiyim amma duymadığım sualı mənə verdi. "hayırdır, kardeş, bi derdin mi var?". bu sual mənə elə xoş gəldi ki, bütün həyat hekayəmi bu taksiyə danışdım. məsləhət verməsini istədim. sən demə, bu orta yaşlarında olan taksi də mənim yaşadığım şeylərin eynisini yaşayıb.

    taksi sağolsun, mənə çox gözəl, cəsarətləndiri məsləhətlər verdi. o an o taksi mənim gözümdə dünyanın ən müdrik insanlarından daha müdrik görsənirdi. taksiynən elə açıq danışırdım ki, heç bir kompleksim yox idi. təsəvvür elə mənim kimi, lazım olduğundan daha çox qapalı bir insan məhrəm adlandırılacaq məsələləri yəni könül işlərini tanımadığı adamla bölüşürdü.

    bəs məni buna sövq edən şey nə idi?! daha doğrusu niyə bu qədər rahat idim sualının cavabı elə başlıqdadı. tanımadığım insan. ayrıca, istanbulun yüz minlərlə taksisindən birisi. onu bir daha görmə ehtimalımın yüz mində bir olduğunu dərk etməm rahat olmağıma səbəb olmuşdu. əvvəllər bunu mənə edən və içimdə onları qınadığım insanlar gəldi ağlıma və onlara haqq qazandırdım. həqiqətən çox rahatladıcı bir şey imiş.

    xülasə, məsləhət gördüyüm bir fəaliyyətdir. ancaq dediyim kimi, bir daha görüşməyəcəyinizə dair arxayınlıq olmalıdır sizdə. əks təqdirdə, eyni effekti verməyə bilər.

    p.s. ancaq danışarkən bunu hiss elədim ki, arada day-dayın beynini tikirəm. yəni çox danışıram. bunu da diqqətə alın. poxunu çıxartmayın *


sən də yaz!