der verdingbub



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. 2011 ci ildə isveçrədə çəkilmiş markus imboden filmi. film hakkında:

    max anasının ölümünnən sonra yetimxanaya göndərilmiş yetimlərdən biridir. olduğu yerdə onu digərlərinin ayıran bacarığı isə onun musiqiçi olması accordion çala bilməsidir. bu bacarıq ona anası tərəfindən öyrədilmişdir. bir çiftci ailəyə ögey övlad olaraq götürülür. və əziyyətlər çəkdirilib hər biri işi ona etdirirlər. max sın tək istəyi bu çiftlikdən qurtulub musiqiçi olmaqdı. sadə senaryoya məxsus izləniləsi filmdir məncə.
    2. 1789-cu il isveçrə də 14 yaşından balaca uşaqların zavod və fabrikdə işləmələrinə qadağan qoyuldu. Amma bu uşaq təcavüzünün başlamağına səbəb oldu və 18-ci əsrin sonlarından etibarən eynilə 1960-cı ildə isveçrə uşaq əməyinə təcavüzdə ön plana gəldi . Ailələrin boşanması zamanı uşaqların ortada qalması, yetimlər, günah işləyən uşaqlar toplanaraq kilisə və dövlət tərəfindən başqa ailələrin yanına yerləşdirilirdi və işləmək məcburiyyətdə buraxılırdı. Lakin bu qanun da 1974-cü ildən etibarən qüvvəsini itirdi və uşaqlar rahiblər tərəfindən toplanır və satışa çıxarılırdı bəzən isə kirayə verilirdi. Bunun üçün xüsusi uşaq bazarları qurulurdu. Hətta həmin bazarda 4 yaşlı uşaqlar belə işlədilmək məqsədi ilə kiralanırdı. Bundan sonra heç kəs həmin uşaqların problemini, nələr çəkdiyini diqqətə almazdı. işgəncə gördüklərini görə-görə səslərini çıxarmazdılar və görməzdən gələrdilər. Çünki cəmiyyətin gözündə günah işləyənlər, yetimlər, ailəsi tərəfindən ortada buraxılanlar "pis" gözlə baxılırdı. Bu minvalla uşaqlar heyvanların yanında yatılırdı, ac buraxılırdı, əyninə geyindikləri belə torbadan hazırlanmış geyimlər idi. isveçrə kimi bir ölkə də bu hadisələr gizlədilmişdi, ört basdır olunmuşdu.

    və Nəhayət , həmin hadisədən sonra həyatda qala bilənlər bunun arxasında getdi və bunu günümüzdəki dövrdə ictimailəşdirdi. Bu insanların yarğılanması üçün addımlar atıldı. Əsasən də 1998-ci ildə tarixçilər həmin hadisələri araşdırmağa başladı və həmin dövrün insanlarını taparaq onlarla danışmağa çalışdılar. 2009-cu ildə "Verdingkinder Reden" adlı sərgi təşkil olundu. Və ilk dəfə bu hadisələr haqqında danışıldı . Hələ də tarixin bu qaranlıq hadisələrindən birini araşdırmağa çalışırlar. Həmin dövrdəki işgəncələr haqqında insanlıq ruhunu itirməyənlərdə var idi. Ən məşhuru, işgəncə olunaraq öldürülən uşağın halına acıyan rus həkimin yazdıqları idi. Lakin cəmiyyət tərəfindən kənara itildi və mesajı diqqətə alınmadı.

    Albert Anker-in (isveçrəli rəssam) çəkmiş olduğu rəsmlərin çoxunda lüt uşaq ayaqları görə bilərik. Bu həmin hadisələri simvol edir.

    "Der Verdingbub" (2011) adlı bu film bu hadisələr haqqında danışan ilk və tək filmdir. Qətiyyətlə demək olar ki, "An American Crime" (2007) filminin isveçrə versiyasıdır. Bir kənarda durmuş amma heç danışılmamış bir filmdi. insanlara bir daha "insan" olduqları üçün utandırmağı bacaran filmdi. Filmin əksik yerləri var. Amma bu hadisə realdı və buna film kimi yanaşmaq qətiyyətlə düzgün deyil. Bir insan hətta bir uşağın həyatı bu qədər mi dəyərsizdir..!? Birinin qanaması olar, heçnə edilməz, işgəncə görə-görə ölər və rahib gəlib sualsız-sorğusuz qızı götürüb aparar morga...

    2009-cu ildə sərgini izləməyə gələn həmin insanların yazdıqları kim ki, həmin işgəncələrə məruz qalmışdılar...

    Hanke " Mən Verdingkinder-də idim..Təəssüf ki, ora gəlməkdə çox gec qaldınız..."

    Thomas : " Bunlar bizim zəngin və azad ölkəmizdə mi baş verib...?! I'm so sorry. " (ironik şəkildə demişdir)

    Zwahlen : " 67 yaşıma gəlib çıxmışam və hələ indi anlayıram nə üçün həyat yoldaşım gənclik vaxtlarından heç vaxt danışmaq istəmədiyini..."

    Charles Probst : " 79 yaşındayam. Anamın "lüt ayaqlı uşağ" olaraq yanında işlədiyi rahib tərəfindən təcavüzə uğraması nəticəsində dünyaya gəlmişəm. Başqa baxıcı ailəyə verildim. Anamın taleyi mənim də gələcəyim oldu. illərcə saat gecə 4-ə qədər ot biçdim, ambar da yaşadım, illərcə dişlərimi fırçalaya bilmədim, alt paltarı olmadan, xəstə olduğumda həkimə aparılmadan böyüdüm. Cinsəl istismara məruz qaldım. Səhərləri verilən quru çörəyi soyuq suya batıraraq yemək məcburiyyətində qaldım. Artıq uzun illər sonra gizlətdiyim bu gərçəkləri sizlərə açıqlayıram.


sən də yaz!