keçmişindən utanmaq



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. köhnə yazdıqlarımın çoxunu silmə (sözlükdə və digər yerlərdə) səbəbim. təbii ki səni sən edən o keçmişdir, o təcrübələrdir. buna görə onlardan qaçmaq mənasızdır və onları birdəfəlik silmək (internetdən silirik gedir, o heç. beyindən yaddaşı silməyi deyirəm) də axmaqlıq olar (çünki yenidən eyni səhfləri edə bilərsən). amma yenə də köhnə yazılarımı görəndə nə qədər quş buraxdığımı görüb utanıram hər dəfə. görən görüb daha çoxu görməsin deyə silirəm * bu təcrübənin özü də məni çox yazmaqdan və danışmaqdan hürküdür. çünki gələcəkdə də indi yazdıqlarımı görüb yenidən utana bilərəm. amma indi yazmasam(təkcə yazmaq yox digər hərəkətlər də) o inkişaf təcrübəsini qazanmayacam axı? hə gərək sırtığ olum, belə şeylərdən qorxmayım. timidusun da bu haqda fikirləri var idi. düzü xatırlamıram, amma silməyin doğru olmadığını deyirdi deyəsən, qısa xülasəsi belə qalıb yaddaşımda *

    person of interest serialını sonacan izləyəcək qədər maraq tapa bilmədim. çünki şablon dedektif şeyləri idi. amma ordan bir səhnə çox diqqətimi çəkdi: süni intellekt proqramı nəsə səhf eliyir deyə onu yaradan proqramçı ondan üzrxaxlıq edib onun yaddaşını siləcəyini deyir çat ilə. süni intellekt proqramı da ona cavab yazır ki, ala bəs yaddaşımı silsən mən səhflərimdən necə dərs çıxardacam?. proqramçı bunu düşünür amma yenə də onun yaddaşını silir. sonradan bunu etdiyi üçün it kimi peşman olur.

    hansısa bir blog yazısında da oxumuşdum ki, əgər 3 ay əvvəlki yazdığın kodlara baxanda utanc hissi keçirtmirsənsə demək ki bu müddət ərzində yetərli qədər yeni şeylər öyrənməmisən. bax bu da bomba söhbətdi.

    nəsə. indi bomba söbət elədiyimi düşünürəm amma gələcəkdə yəqin ki bunu da görəndə utanıb siləcəm *

    sözlükdə də entrylərini silən yazarlar təkcə küsdükləri üçün deyil, ola bilsin mənim kimi eyni hissi yaşadıqları üçün siliblər.
    2. özünə qarşı tənqidi ola bilən insanların tez-tez qarşılaşdığı sindrom. davamlı olaraq eyni dairənin ətrafında dönməməyin və inkişafın göstəricisidir.
    3. keçmişimizdən utanmaq hissi indiki eqomuzun məhsuludur. ki, hər kəsdə də müəyyən qədər eqo var, məsələ isə bu eqonu bacardığımız qədər normada saxlamaqdı, yəni eqo heç olmasa da pisdi, həddindən artıq olsa da. bir atalar sözü ilə əlaqələndirsək: "sirkə nə qədər tünd olsa öz qabını çatladar". əgər indi keçmişdəki zəifliklərimizə hörmətsiz yanaşsaq və ya onları unutmağa çalışsaq, heç nə öyrənə bilmərik, yerimizdə sayarıq. keçmişimizdən utanmaq normal bir hisdir, hamımız yaşamışıq, ən azından bir şeylərin fərqində olduğumuzun göstəricisidir. lakin keçmişimizi silərək uzaqlaşmaq yersiz bir qorxudan doğan hərəkətdir, səhvlərlə üzləşməyə hazır olmalıyıq. güclü olun, bu həyatda hər kəsin bir qorxusu var, keçmiş ilə üzləşmək kimi.. sizi fərqli edən isə öz zəifliyinizə bəslədiyiniz münasibətdir. unutmayın, fərqinə vardığınız səhvlər sizi doğru edir.
    4. utanıram.özüdə çox.ərgənlikdə etdiyim hərəkətlər,oturub durduğum yanlış insanlar,uçurumun kənarından geri dönməyimi yada salanda indiki halıma görə şükür edirəm.1ci kursa qədər oturub durduğum tiplər qaqalar idi amma qaqa tipinin də ən aşağı sivilizasyadan ən uzaq qalmış növündən idilər.bir siqaretə görə oturub durduğu insanlara söyüş qoya biləcək,onu bunu öz aləmində peysər çıxartmaqdan alçaltmaqdan həzz alan insanlar idi daha doğrusu idim məndə elə idim.amma həyatda insanın məqsdədinin olması və sadəcə özünü düşünmək başqalarını əsas da valideynlərini düşünməyinin lazım olduğunu sanki bir anda şillə kimi insana həyat üzünə vurur.oturub durduğum insanların çoxu bilmirəm indi hardadılar görmək də istəmərəm heç amma onlardan biri ilə uzun müddət sonra qarşılaşmaq insanın başına qaynar su tökür elə bil.mən çünki onlara görə dastoynu bratlardan biri idim və birdən birə onlarla görüşməməyə başlamağım daha sonra universitetə başlamağımla başqa şəhərdə başqa mühitdə yaşamağım onlarla aramda məsafə yaratdı artıq onların zarafatlarına gülməməyə başlamaq,qəlyan çəkmək və siqaretdən tüstülər çıxararaq o qız bu qız haqqında qəhbə qəhbə danışmaqdan imtina etmək,söyüş zarafatları ilə kimisə alçaldmaqla guya ki əylənmək (mırt tutmaq) ın səhv olduğunu desəydim yəqin ki onlar məni onsuzda özləri çıxdaş edəcəkdilər avtomatik olaraq elə buna görə də mən özüm onlardan imtina etdim.üstündən 6 il keçib artıq bunun üstündən və 6 ildən sonra o köhnələrdən biri ilə görüşdükdə və onun hələdə həmin həyatı sürdüyünü gördükdən sonra onun neçə il sonra yenidən bu bataqlıqda batan dost "kruqu"ilə birlikdə çay içmək və yenidən əlaqə saxlamaq "divijeniyalara" dəvam etmək təklifini rədd etdikdə nə qədər düzgün qərar aldığımı indidə hiss edirəm.hə düzdü məndə bir zibil deyiləm dostum yoxdu ətrafım yoxdu "zato" valideynlərdən ayrı tək yaşadığım evim qazancım tək də olsam sakit həyatım var.hələ yenədə həyatımı qurmağa devəm etmək məqsədim var sevgilim,qarşı cinslə sevgi münasibəyim olmayıb heç vaxt indi də yoxdu amma onlar kimi olsaydım heç şansım olmayacaqdı buna əminəm indi heç olmasa ümidim var)) amma ən əsası valideynlərimin mənimlə fəxr etdiklərini demələri və onlardan gizli qalmış bu utanc "kruqumudan" xəbərləri olmaması mənim üçün ən böyük uğur oldu həyatda.....həyatda nəisə dəyişmək həmişə öz əlində olmasada bir çoxu insanın özündən və ətrafından asılı imiş zərərin harasından qayıdsanda kardır
    5. əslində utanmiram. sözlükdən gedir söbət. silinən entrylərimə baxirdim. intihar başlığına yazdığım entryni (sonradan silinən. yaxşıki) gördüm. çox panyatkasiz cahillik axır entrydən


sən də yaz!