elchin sadykov



əjdaha lazımdı   googllalink

    1. "Lətifələri heç sevən deyiləm. Ömründə iki roman hekayətini yadda saxlamayıb, 50 dənə lətifəni əzbər bilən adamlara görəmi, ya nədir, publisistikanın bu növünə heçvaxt ürək qızdırmamışam. Bugün nəsə kefimə düşüb danışmaq istəyirəm. Sevməyənlər, oxumaya bilər...
    Bir dənə ağa, bir də nökəri at arabası (daşka) ilə qəsəbəyə (o dövr üçün şəhər, sivilizasiya) gedirlər.Yolun yarısında arabanı çəkən at, yolu batırır. Ağa, nökərinin at+arabada gözü olduğunu bilir. Nökəriilə əylənmək istəyən ağa "Məmiş, bu atın batırdığı o poxu yesən, bax bu daşkanı sənə verərəm" deyir.Bizim nökər biraz düşünür, əlindəki atın iplərini ağaya verir, düşür atın poxundan bir miqdar yeyir.Ağa görür bunu. Deyir nə etmək olar, at da, araba da sənindir, buyur. Bizim nökərin mədəsi bulanıb,özünə olan hörmətini itirib, ağa isə bir dəqiqəlik əyləncə uğruna araba əldən gedib deyə, ikisi də kor peşmandır. Qayıdan vaxtı, nökərin at poxu yediyi yerdə, ağa dilə gəlir deyir ki "Məmiş, bir işdir tutdum, peşmanam. Pulu nədirsə verim, bu at araba mənə lazımdır (həm də ağanın atının nökərində olması, el arasında böyük prestij itkisi idi o zamanlar)". Məmişin həm könlündən, həm ağzından pox tamı getməyib. "Yaxşı ağa" deyir, "ancaq bir şərtlə ki, bax o yerdə qurumuş poxları da sən yeyəcəksən". Ağa gözünü yumur, düşür bir miqdar da qurumuş poxdan yeyir. Kəndə çatanda Məmiş qayıdır deyir ki, "ağa, bu araba gedəndə də sənin idi, gələndə də sənindir. Ara yerdə biz bu poxu niyə yedik bəs?". indi mənim də, hər dəfə Azərbaycan-Ermənistan cəbhə xəttindən ölüm-itim, atışma xəbəri eşidəndə bu əhvalat yadıma düşür..."
    2. "Quldarlıq neçə əsr çəkib xəbəriniz var? Mən deyim 35 əsr, siz deyin 40-50 əsr. Zarafat deyil... Xırda üsyanları saymasaq, quldarlıq antik çağlardan Roma imperiyasının süqutuna qədər mövcud olub. Sizcə bu qullar, onları istismar edənlərə qarşı niyə bu qədər il dözüblər? Çünki ictimai formasiya onları dəstəkləmir, birbaşa onların əleyhinə idi. Qul olan kəs anlayırdı ki, üsyan uzağı onun sonunu tezləşdirəcək. Çünki istər "yuxarılar", istər cəmiyyət onun mövqeyini dəstəkləmirdi. Belə bir mühitdə insan əlbəttə əsrlər boyu sürünəcəkdi...

    Bunları ona görə yazıram ki, mövcud ictimai-siyasi vəziyyəti anlamamış "ermənilərə halal olsun", "bizdən qoçaq çıxdılar" kimi ənənəvi Gündüz Ağayev memaslarından yapışmamışdan qabaq, iki dəfə fikirləşəsiniz. insan heç bir halda bu qədər axmaq deyil. Bir azərbaycanlı, etirazın ona gətirəcəyi potensial faydaları və zərərləri daş tərəziyə qoyanda, "özünü zibilə saldı" deyib qınayanları, növbəti padşahın indikinin formaca fərqli, mahiyyətcə eyni olma ehtimalı və sairə düşünəndə, "zərər" tərəfi daha ağır basır. Faydalarına ciddi inamsızlıq doğurur...

    Digər tərəfdən, Gürcüstanda və Ermənistanda dövlət institutunun özünü maliyyələşdirməsi üçün, məsələn əlinə 30 azn pul keçirsə, Azərbaycanda dövlətin əlinə neft və sairə resursların səmərəsinə 100 azn keçir. Təbii ki əlinə 100 azn keçən təşkilat, 30 azn ə sahib təşkilata nisbətdə, özünü daha mütəşəkkil formada müdafiə edəcək. Ona görə də, "bu xalq qorxaqdır", "bunlar düzələn deyil" deyəndə, dönün bir baxın geriyə, görün nəyi unutmusunuz.

    Mövcud ictimai-siyasi formasiyanı düzgün analiz etmədən, dioqnoz və müalicə də mümkün deyil. "Bu millət yaltaqdır", qorxaqdır, nəbilim şahsevəndir söhbətini Əli Kərimlidən tut, küçədə yatan bomj da edə bilər. Sən əgər nəyəsə nail olmaq istəyirsənsə, bunu bilib ona uyğun yol xəritəsi cızmalısan. Əks təqdirdə sənin elədiyin tipik sağçı şivənliyindən başqa bir şey olmayacaq..."
    3. "Əsasən profil şəklinə dördbaşlı əjdaha çərçivəsi əlavə edənlərin dilindən, tez-tez "rəsulzadə-elçibəy yolu", "rəsulzadə-elçibəy trası", "rəsulzadə-elçibəy magistralı" söhbətini eşidirik. Ancaq bu iki şəxsiyyətin, Rəsulzadənin və Elçibəyin, dünya görüşündə ciddi örtüşməyən məqamlar var. Məsələn, Rəsulzadə üçün iran həmişə "qardaş" dövlət idi, Elçibəy üçün isə "mənfur düşmən". Sizcə niyə? Elə indi başınızı ayırıb tapmağa çalışın... Səbəb o idi ki, Rəsulzadənin vaxtında iran - Britaniyanin vassallığı, yarımmüstəmləkəsi, müti qapı nökəri idi. Elçibəyin vaxtında isə iran artıq qlobal anqlosakson imperializminə meydan oxuyurdu. Yəni bir şeyi anlamaq lazımdır ki, əsas kriteriya həmişə Qərbdir, Qərbin maraqlarıdır. Necə ki Rəsulzadənin vaxtında "Cənubi Azərbaycan" yada düşmürdü, eynilə də indi iran, Rusiya, Çin kimi dövlətlər Qərbyönlü dövlətlər olsaydı, pantürkizm deyilən şeydən xəbəriniz belə olmayacaqdı. Bunlar qərbin maraqlarını təmin etmək üçün ortaya atılmış nağıllardır. "Böyük Azərbaycan" , "paytaxtı Təbriz olsun", "fars imperializmi", "rus imperializmi" zad, bunlar hamısı axmaqlar üçün yemdir. Necə deyərlər, yeyin mənim şoppana balalarım..."
    4. "1960-cı illər. Əlcəzair Fransadan müstəqilliyini tələb edir. Fransa isə, oranı faktiki olaraq öz əraziləri hesab etdiyindən, bu istəyi "Fransanın ərazi bütövlüyü"nə təhdid olaraq görür və bu üsyanı Fransa tarixində ən böyük qara ləkə olaraq qalacaq bir vəhşiliklə yatışdırmağa çalışır...Ölkədə şovinizm elə bir həddədir ki, tək Fransa dövləti yox, xalq da bu isterikaya qoşulub, bu vəhşiliyə qarşı səsini çıxaran sıravisindən aydınına kimi kim varsa, "vətən xaini" damğası vurub, həbsə atırlar.

    O dövrlər, Jean Paul Satre adında dünyaca məhşur bir fransız filosof, ziyalılığın və filosofluğun ona yüklədiyi məsuliyyətlə, bu vəhşiliyi qəbul etmir və Parijin ən məhşur küçəsində həmin bu qətliamla bağlı bildiriş paylayır. Polislər həmin an yaxalayıb, həbsə atırlar. Bu xəbər, daha sonra o dövrün prezidenti Do Qol'a gedib çatır. Do Qol Fransanın milli qəhrəmanı, sağçı, qatı millətçi, köhnə hərbçi və siyasətçi; Sartre isə solçu və sosialist çevrələrin ən məhşur təmsilçisidir. Do Qol, müvafiq nazirlikdən Sartreni niyə həbs etdiklərini soruşur. Nazir, Sartre'nin vətənə xəyanət etdiyini deyir. Do Qol: "bura baxın! Sartre, fransız xalqının qürur duyduğu bir övladıdır. Sartre kimilərin tarixdən gələn bir toxunulmazlığı vardır. Sartre’ni həbs etmək, Fransanı həbs etmək deməkdir. Fransa, Sartre kimi övladlarının səmərəsinə Fransa olmuşdur. Sartre Fransadır. Fransanı həbs edə bilməzsiniz!" deyir və Sartre'ni azadlığa buraxdırır.

    Tarixə baxdığımız zaman, hər xalqın və hər dövlətin tarixində bu tip "qırılma anı" olduğunu görmək mümkündür. Bu sınaqdan alnıaçıq çıxanlar "Fransa" olur, çıxa bilməyənlər isə uzağı Türkiyə... Bu gün Əlcəzair Fransanın ərazisi deyil, ancaq istənilən sıravi əlcəzairlidən soruşsaq, Əlcəzairin Fransanın ərazisi olaraq qalması üçün qeyd şərtsiz razılıq verərlər. Demək "böyük dövlət" olmaq, "böyük əraziyə sahib olmaq" yaxud "ərazi bütövlüyünün təmini" nağıllarından keçmir..."
    5. "Marks özünü marksist saymırdı.
    19-cu əsrdə, hansısa monarxın meyidinin tədqiqi vaxtı üzə çıxıbmış ki, monarx əlahəzrətləri özünə anarxist nakolkalar vurub. Kilsə tarixi ateist kardinallarla doludur. istənilən deyərlər sistemini (solçuluq, dindarlıq, liberallıq, nihilism və sairə) həzm etmiş adam üçün sistem yarımprikoldur. Əsl ustad, yazar, şair, filosof üçün yaradıcılıq əyləncədir, yüngüllükdür. Ağırlıq, ciddilik, manyakal hərtərəfliliklə adebt, insanın özünün həyata qarşı təcrübəsizliyini ifşa edir. Eləcə də burdakı söhbətlərin hamısı sözgəlişidir. Profilə dadanıb diskussiya açmaq, mövqe tələb eləmək, cvb almayanda inboxa yazmaq boş, əbəs zəhmətdir. Burda yaxud başqa yerdə nəsə yazanda kimisə haqqa gətirmək üçün yox, haqqa çatanlar üçün yazıram mən. Uzun uzadı komment yazmaq, kimləsə səhv/doğru mübarizəsi aparmağın daşını çoxdan atmışam. içi mən qarışıq heç kimin yazdığının, maarifçilik adına, məsələn bir Rəsul Zaidov zarafatı qədər effekti yoxdur. indiki şəraitdə görülə biləcək ən böyük inqilabi iş - trollingdir, absurd yumordur. Bacarırsınız onu eləyin. Bir mütəfəkkirin dediyi kimi, həyat sizi güldürə bilmirsə, demək zarafatı tutmamısınız..."


sən də yaz!