yazarların saxladığı ən böyük sirlər



əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. hər şey lap uşaqlıqdan başlamışdı. nənəm, babam, alkolik əmim, evdə qalmış bibim və biz eyni evdə qalırdıq, ev də babamın idi. bibim evdə qalmağının günahını bizdə görürdü. guya biz o evdə yaşamasaydıq bunun qapısına elçilər töküləcəkdi və ərə gedəcəkdi. nah or nah. bizlə çox pis davranır, nənə-babamı məcbur edirdi ki, bizi evdən çıxmağa təşviq eləsinlər, biz çıxaq o da rahat ərə getsin. çox uzatmaq istəmirəm, bu entrymi ona çox oxşadığım üçün hər güzgüyə baxanda xarici görünüşümdən nifrət etdirən bibimə həsr edirəm.
    bibimin başında çatmırdı, elə gözümü açandan deyirdi ki, bu evdə hamı öləndən sonra mən ərə gedəcəm. qızışmısan, ər axtarırsan get yaşa da adam kimi seks həyatını, biz yetim nağaraq? nəysə, babamla arası yox idi, nənəmə də o baxırdı deyə gücü ancaq ona çatırdı. bir gün nənəm, mən və o evdə tək idik. nənəmə "oğluna denən evdən çıxsın, nə qədər belə yaşamaq olar?" deyəndə yazıq nənəm "ay bala, sən qızımsan, o da oğlum. ev ona qalmalıdı, sən getməlisən" deyəndə bibim əməlli-başlı qızışdı. adamlıqdan çıxdı və anasını eşşək kimi çırpdı. başını divara vurmaq nədi, taxtayla vurmaq nədi, hamısını elədi, döymə üsulu qalmadı. ayrı-ayrı otaqlarda idik və nə yaxşı ki, ancaq nənəmin çığırtısını eşidə bilirdim, özünü görsəydim dözməzdim yəqin ki. yaşım az idi, gedib müdaxilə etməyə qorxurdum ki, məni də basıb döyüb öldürəcək. bəli, öldürərdi. anasını döyən adam qardaş uşağına baxar sizcə? baxmaz. nəysə ki, anasını döydü rədd oldu çıxdı evdən. nənəmin halı çox pis idi, divardan birtəhər tuta-tuta gəldi donub yerində qalmış mənin yanına, mənə dedi ki, "bala, qurban olum, get qonşunu çağır, gəlsin. yaxşı deyiləm, heç kimə demə, amma deyəsən beynimə qan sızıb." çox qorxmuşdum nənəmə nəsə olar deyə, eşitdiyim səslər də 12 yaşlı uşağa çox pis təsir etmişdi və göz yaşımı saxlaya bilmirdim. ağlaya-ağlaya qonşunu çağırdım, sonrasında evdə otura bilmədim. divarlar üstümə gəlirdi, elə bilirdim o biri otaqda bibim yenə nənəmi döyür, səslər qulağımdan getmirdi. nənəmin vəziyyətini görməyə də gücüm yox idi, durdum çıxdım evdən. axşam gələndə gördüm evdə heç kim yoxdu, telefonum da yox idi kiməsə zəng eləməyə. hava küləkli, bəxtimdən həyətdəki işıqlar da yanmırdı və qorxumdan az qala ürəyim gedəcəkdi. çox az tək qala bildim, sonra qaçdım qonşuya. qonşuda bildim ki, bəs nənəmi xəstəxanaya aparıbmışlar, halı yaxşı deyilmiş. bu səfər ağlamaq istədim, ağlaya bilmədim. nəsə tamam ayrı hiss idi, izah edə bilmirəm. düşmənimə belə bu hissi yaşamağı arzulamıram. 1-2 gün keçdi nənəm evə gəldi. bizdə nəsillikcə böyrək problemi var, böyüdüləsi şey deyil, amma bibim onu atdı ortalığa. guya nənəmin böyrəyində zülal reski artıbmış. sonradan-sonraya da dedi ki, təzyiqdən beyninə qan sızıb. beyninə qan sızmağını belə fırladaraq dedi, çünki uzun müddət gizlədə bilməzdi. mən və nənəm bilirdik qan niyə sızıb. yaşlı qadının başını divara çırpanda qan sızar da, ay əclaf. nənəm canının qorxusundan söz deyə bilmirdi ki, bu dəfə bıçaqlıyıb o biri dünyalıq edəcək arvadı, mən də elə nənəmə görə demirdim. mən nəsə desəydim və əsəbini nənədən çıxıb öldürsəydi, mən o cür yaşaya bilməzdim. münaqişəli, davalı evdə böyümüşəm, psixologiyam yerində deyildi. çox əsəbi, dəli, gicbəsər uşaq olmuşam, hələ də izləri qalıb, özümü düzəltməkdə çətinlik çəkirəm. nəysə ki, əgər həqiqətən elə bir şey olsaydı, mən də bibimi öldürüb qan salacaqdım, həmişə olma ehtimalı olan bunu fikirləşib senari qururdum özümdə. 12 yaşım var idi, hardan biləydim belə oğraşa görə həyatını qara eləməyə dəyməz? bir yandan da içimdəki sirri heç kimə deməmək, deyə bilməmək məni çox pis sıxırdı. hamıya deyib bibimin nə mal olduğunu deməyə hazırlaşanda, nənəm qalırdı boğazımda, deyə bilmirdim.
    bir az haşiyəyə çıxıb nənəmlə aramdakı bağlılığı izah etmək istəyirəm. bir gün axşam hazırlıqdan evə gələndə gördüm neçə aydı xəstəxanada yatan nənəmi həkimlər göndərib evə ki, evdə ölsün. nənəm komada idi, ətrafına qızları, yaxınları yığışıb ağlıyırdı. bibimi ağlayan görəndə hirsimdən qıp-qırmızı olmuşdum, içimdən onu öldürmək istəyi keçirdi, edə bilmirdim. həm əsəbdən, həm də nənəmin öləcəyini bildiyimdən çox pis hönkürtü vurub ağladım. mən nənəmə yaxınlaşıb ağlayanda komada olan nənəmin də gözündən su axdı, ağlayırdı.. o qədər sevirdi o məni, mən də onu. canım nənəm, yerin nurla dolsun. səhər nənəm öldü. nənəmdən əvvəl əmim də ölmüşdü, yəni bibimin "hamınız öləndən sonra ərə gedəcəm" cümləsindən geriyə biz və babam qalmışdı. bizi evdən çıxartdı, bu çox uzun temadı, sonra da babam öldü və indi bibim ərinə qovuşub, evlidi. o sirri hələ də heç kimə deyə bilməmişdim, ağır daş olub ürəyimə çökmüşdü. bura yazıb yükümü az da olsa xəfiflətdim. yaxşı ki varsan, sözlük..
    bu arada, bibim təzə evlənib, heç 1 ay deyil və əri boşanmaq istəyir. hər kəs ürəyinə görə həyat yaşayır, bibi, bilmirdin bunu? başqasının bədbəxtliyi üzərində qurduğun ailədən nə gözləyirdin ki? 1 göz yaşımı belə halal eləmirəm sənə. dünyada cəhənnəmi gör və qurban ol nənəmə verdiyim sözə ki, etdiyini heç kim bilmir. yaxşı ki, deməmişəm, heç deməyəcəm də. əgər vicdanın varsa, içindəki o vicdan ağrısı ilə acıyla başa vur ömrünü. başqa da heç nə.


sən də yaz!