elvin bakiroğlu



facebook twitter əjdaha lazımdı   izlə   lələ   mən   googllalink

    1. gənc azərbaycanlı şair. digər populist yazarlardan fərqli olaraq diqqət mərkəzində olmaq istəməməsi səbəbi ilə az tanınır. ama belə bir məsələ də var ki onu tanımayan da özünü tanımır. -*
    son kitabının adı nə sussan mənə xoşdurdur və həm adı həm şeirləri möhtəşəmdir.

    kitabdan sevdiyim bir bənd:
    Dənizə daş atmayın,
    Dalğalar yaralanar.
    Su sudan ayrı düşər,
    Su sudan aralanar.

    Ay Allah, bu adamlar,
    Niyə dənizi üzür?
    Dənizə daş atırlar,
    Dəniz inciyir, küsür!

    son kitabının müsahibəsi :
    http://bit.ly/15X4AVu
    2. şeir sevməyən biri olaraq bir neçə il əvvəl oxuduğum domino adlı bir şeiri var idi ki indiyə qədər yadımdadı.
    şair deyir,

    Oyun daşı kimiyik,
    Bizi həsrət ayırıb.
    Biz «bir qoşa» kimiyik,
    Arada xətt ayırıb.

    Gəl birləşək bir dəfə,
    Bu xəttə yağı olaq.
    Sən də keç bu tərəfə,
    ”ikinin ağı” olaq.

    Yandı bağrım gəl daha,
    Gəl qovuşaq, evlənək.
    Sonra çıxaq sabaha,
    ”Üçün ağı”na dönək.

    Gəl bu dərdi uçuraq,
    Sevinc göz yaşlarıyla.
    Yuva quraq, ev quraq,
    Domino daşlarıyla.
    3. Türkiyənin bir cənub şəhərində içim Parisdi, yoxluğun dərviş
    Dərviş Parisi partladır
    Biletsiz saatlar yaşayıram - keçməyən
    Keçməyən saatlarda mövsüm gecədi
    Gecə mövsümündə səni yaşamaq dağlarda döyüşdü
    Bu döyüşlərdən üzü ağ çıxmaq çətin
    Yenilməz batalyon olmaq olmur sənsiz
    Sənsiz qollarım Babək, dərim Nəsimi, ruhum Qaçaq Nəbidi
    Sənsiz ayrılığı bağrıma basa bilmirəm - ögey anadı
    Və anamız sevgiyə o olmasın bu olsun demək olmur
    Yalnız kişi sözü var, qadın sözü yoxdu həyatda
    indi mən sözümdən dönmədiyimə utanıram
    Sənsə utancından yox, uzaq sahillərdə qızmar günəş altında qızarırsan
    Telefonçu qız da bilir əhatə dairəmdə olmadığını
    O qızı tapın demək olmur telefonçu qıza
    Ümid şərikli çörəyimiziydi, hamısını apardın
    Özümü atmağım gəlir beş mərtəbəli evin altıncı mərtəbəsindən
    Mən bu türkün şəhərində fransız kimiyəm
    Dilimi anlayan, dərdimi bilən yox
    Yəni onu bağışlamaq olarmı deyə biləcək bir kimsəm yox
    Bir kimsəm də yox ölsəm bağışla deməyə
    Yəni başdan ayağa bir qalanın sirriyəm
    Yeddi oğul istərəm bu sirri tapa
    Səndə də çox günah görmürəm
    Babamın babasının babasından qalıb arxadan vurulan zərbə
    Biletsiz saatlar yaşayıram - keçməyən
    Keçməyən saatlarda mövsüm gecədi
    Hər gecə bir az böyüyürəm
    Deyirəm uşaqlığın son gecəsidi
    Hər səhər yenidən uşaqlaşıram bir kişini öldürüb
    Qətl günüdü hər səhər
    Süd dişinin ağrısından da betərdi bu
    Otel otağıdı otağım
    Səndən dünyanın iki saat gerisində
    Türkiyənin bir cənub şəhərində içim Parisdi, yoxluğun dərviş
    Dərviş Parisi partladır...
    4. sən adamsızlığımın üstünə gəlib çıxmışdın
    tanrı payızın tablosunu asmışdı pəncərəmə
    mən üzünü düşünürdüm
    qara zeytun gözlərin varıydı üzünün süfrəsində
    süd qoxurdun
    körpə qoxurdun
    çılğınlığın
    südün daşqınlığıydı
    dəliliyin
    bir körpənin yad qucağındakı çaşqınlığıydı
    divar yazısı qədər ünvanlı
    alın yazısı qədər naməlumuydu şeirlərim
    şeirlərimi köçürürdün dəftərlərə
    arada öpüşürdük
    öpüşümüzü bölən telefon zəngiydi
    qapı səsiydi
    köhnə dəftərlərdəki qara-quralar
    gizli öpüşlərin xəritəsiydi
    gedişindən bir saat sonra
    saatları geri çəkmişdilər
    saatları geri çəkməyə bir saat gecikmişdilər
    hər şeyi geri çəkmişdilər səndən başqa
    hər şey geri çəkilmişdi sən qarışıq
    mən və külək
    hər yerdə ulayırdıq
    ölmüş sahibini axtaran it tək
    yenə
    tanrı payızın tablosunu asıb pəncərəmə
    pərdəni çəkirəm ki ağaclar rahat soyunsun

    şəhər süd qoxur


sən də yaz!