Şüuraltı deyilən bir şey var, nədən çəkinirsən və ya o qeyri-müəyyəndirsə səni tapır. Onla səni üzləşdirir. O vaxt, o metro, o vaqonda qarşılaşma təsadüfdən yaranmaz. Bəlkə o insanları fərq etməyə beyin daha ayıq olur, məncə bu qarşılaşmaların özündə də bir dərs , məna var. Bəlkə də insan beyni xaosu sevmir deyə hər şeyə məna yükləyir. Nəysə, çox danışıram