17 yaşımda əməliyyat olundum. qarlı yanvar günündə, papa məni klinikaya aparana kimi yarımsaat buzun üstündə kruqladıq, papanın "ikinci uşaq üçün gərək qorunardım" ruh halına tam kıvam keçid etdiyi lanet gün idi.
medbrat var idi, məni ona həvalə etmişdilər, o da dünyanın ən datlı sevimli tibb işçisi ola bilərdi. elə inamla dedi ki "sənin burnunda nə var axı? niyə özüvə bunu eliyirsən?" götüm açıq o buzlu stolda son anda o brata inanmışdım. həm bir az da özümə sual verirdim ki, əməliyyat yerim burundu, mən niyə lütəm? ənivey, mənim mırtışqulu xasiyyətim batsın, camaata normalda 10-dan geriyə saydırırlar yatızdırmaq üçün, mən şeir deyirdim :(