196. özümü lazımsız əşya kimi hiss elədim bu gün . deməli mənim qardaşım yeni işə düzəlib və bu gün səhər saat 06:15 - də işdə olmalı idi . məndən xahiş elədi ki , səhər məni apararsan sonra özün gedərsən . razılaşdım amma mən bu təklifi ona eləsəydim yeri-göyü dağıdardı , yuxunu məndən çox istəyir . səhər açıldı getdik . işin qabağına çatanda gördü ki , onun müdiri qapının qarşısında maşında oturub , biraz arxada saxlatdırdı :
-sən get daha
+yox mən burda gözləyəcəm , sən içəri gir sonra gedərəm
sözün düzü qorxdum ki , birdən bu müdir gec açar qapını yazıq uşaq soyuqdan üşüyər .
-get dedim sənə
+gedəcəm narahat olma amma birdən qapını gec açar soyuqdan üşüyərsən , üşüyəndə gəl otur maşında
onun üz mimikası dəyişdi , biraz sərt , biraz da yalvarıcı tərz aldı :
-sən allah get , get , xahiş eləyirəm get , biyabır eləmə məni
biyabır eləmə məni ? bax elə həmin an həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar oldu mənim üçün , sanki onun müdiri məni görüb :
-sənin qardaşındı o ? nə gündədi ? qovuram səni işdən - deyəcəkdi . yenə də sevirəm səni qardaşım .