89. varlığımızın məqsədsiz olmasının əslində bir xoşbəxtlik olduğunu düşündüyün anlardır həmçinin. çoxumuz dinlərimizi tərk edəndən sonra ay həyatın məqsədi yoxdur, ay var ya yox olmağımızın fərqi yoxdu deyə haqlı yerə mızıldanırıq. amma bu gün iş yerində tualetdə işəyəndə belə bir düşüncə gəldi ağlıma. başqa bir entrymdə mükəmməlliyətçiliyin necə qorxaqlığa və təmbəlliyə səbəb olduğundan danışmışdım. çıxış yolu kimi, özümüzə yaraşdırdığımız özəllikləri ehtiyatla seçməli və başımıza nə gəlirsə gəlsin, sadəcə həyatı öyrənən şagirdlər olduğumuzu unutmamağı təklif etmişdim* necə ədəbi səsləndi amk . bax bu düşüncələrimizi qorumaq istəyiriksə, onda məqsədsiz bir varlığımızın olması bizə verilən ən böyük hədiyyədir. bir düşünün əgər həyatımız hansısa müqəddəs, ya da adi bir məqsədə xidmət etsəydi, onda əlimizdə sadəcə sonlu sayda fürsətlər olardı və ölənə qədər dırnaq arası şagird ola bilməzdik. nə vaxtsa ustalaşmalı idik. onda həyat bizim üçün öyrənmək və icra etmək deyə iki hissəyə bölünərdi. lakin məsələ burasındadır ki, heç vaxt heç kim tam öyrənə bilməyəcək. həmişə səhvlər olacaq və əgər siz müəyyən müddətdən sonra özünüzü usta sayırsınızsa, elədiyiniz səhvlər sizin özünüzə güvəninizi azaldacaq. beləliklə yenidən qayıdacağıq tənbəlliklə mükəmməliyətçiliyin eyni adamda var olması probleminə. indi fikirləşin, həyatınızın bir son məqsədininin olmaması, sona qədər şagird qalmaq icazəsinə sahibsiniz deməkdir. siz istər uğur qazanın, istər qazanmayın, dünya fırlanmağına davam edəcək.
not: təbii ki, elədiyimiz səhvlərdən, hələ naşıyam, brat, bəhanəsi ilə yaxa qurtara bilməyəcəyik. əgər cəmiyyətə bir zərər dəyibsə, əvəzi ödənilməlidir. sadəcə yenidən başlamaq şansınız olacaq. həm də əzilməmiş bir öz güvən hissi ilə.
not 2: yuxusuzluq da sərxoşluq kimi bir şeydir mk. 6 saat hardcore termodinamikadan sonra gic-gic danışır adam istər istəməz.
not 3: siz indi, mənsə sabah dincələndən sonra sevinim ki, indi söhbətimə termodinamikanın ikinci qanunu qatıb çərənləmədim!
şirin yuxular, gözəl insanlar.