137. heç bilmirəm hansından başlayım.acı xatirələrimin 90% anamla əlaqədardır. bu başlığa 3-4 il əvvəl də yazmışdım.yenə dərdim açılıb..
uşaq bağçasına getməyən 80cı illər nəsli nümayəndəsi yəqin ki yoxdur.3 yaşım da daxil tozlu dumanlı xatirələrimdən biri də məhz burda baş verir.
atam 2yaşım olanda rusiyaya işləməyə getmişdi. anam da məni işə getməmişdən bağçaya qoyub axşam götürürdü. 5 yaşımda saat 4 də bitən rutin soyuq qış axşamlarından birində düz 6 ya kimi anamı gözləmişdim besedkada. avtobuslar basabas keçibmiş axşama kimi. bütün uşaqları gözlərimlə yola sala sala besedkanın dəmir barmaqlıqlarını sıxıb o qədər ağlamışdım ki , anam yorğun arğın işdən qayıdıb məni görən kimi ˙allah məni öldürsün bala˙ deyib qucağına alıb hönkür hönkür ağlamışdı. gözlərimin şişliyindən heç nə görmürdüm və evə qayıdana kimi də ağlaşmağa davam etmişdik. var yox bircə anamı da itirəcəm qorxusu məni yaman bürümüşdü o axşam. bağçanın yanından hər yolum düşəndə o axşamın soyuğu yayın ortasında belə içimi dondurur..