10. Bu yolda, mağazanın qabağında şaxta baba, qar adam, dovşan obrazında olanlar vare onları əlləmək.. Bunu da o an anladım ki, şəhərdə central baku'nun yanında olan qar adam var idi. Onda. yumru bir göbüşü var idi, göbüşüylə baxışırdıq. O an pıtı pıtı gəlib əlimlə onun qarnının alt tərəfini tutub "oxx qəşəngdir qəşəng" tərzi bir şey elədim. Bir anda gördüm qardan adam əlimdən sıx tutub özünə tərəf çəkdi. O an yadıma düşdü ki, bu bir insandır. Özü də oğlan. Sevgilimi göstərib dedim "əlimi burax ağzını parçalayar" əlimi buraxdı
o an inanmadım bu dediyimə, amma vəziyyət elə idi ki, ərinə başqa adam tərəfindən tutulduğunu görən indian flash səhnələrini xatırladırdı olduğum situasiya və refleksiv elə dedim. Dediyim kimi, Əlimi buraxdı. Amma ağıllanmadım, bu zövqü dadmışdım. Naxçıvanda elə də etmirdim , çox idilər, etsəm işləri gərəyi şəkil çəkdirməyi deyəcək və pul istəyəcəkdilər. Bu gün də qaldığım yerdə stansiyaya gedən yolda birgə gedəndə yenə dovşan, şaxta baba görürdük. Sevgilim artıq nə edəcəyimi bilirdi. Əlimdən sıx tutub tənbeh edirdi ki onlara sataşmayım. Mən də yerinə bit düşmüş kimi o yana bu yana hərlənirdim. Tam gözlərimi tavşanın yumşaq görünən arxasına minik bir oh oh toxunması üçün nizamlamışdım ki sevgilim məni o biri tərəfə atdı. Şaxta baba və dovşan kılığımsı oğlan da baş verənləri anlamağa çalışırdılar.
Üzümdə içimdə qalmışlığın belə bir ifadəsi vardı..

"Mənsə guya eləsəm nə olacaqdı ki" deyə donquldanırdım. Amma əlində olan göyərçini uçurtmuş uşaq kimi pis olmuşdum.
Hər bir halda etməmək lazımdır. Çünki mən uşaq deyiləm onunla məzələnim, məzələnsəm bəlkə yanındakı iş yoldaşlarının xoşuna gəlməyə bilər. Həm yəni saatlıq işləyib soyuqda durub halal pulunu qazanan birinə kefi istəyir sataşır deyə gəlib onları narahat edəcək olmam da düz deyildi. Amma xoş olurdum bu gerçəkdir. Mən ümumiyyətlə, bəzən* sevdiyim, təbiətcə şirin gələn insanlara, canlılara sataşıram, tanısam da tanımasam da..