siyasət

əvvəllər siyasət ilə çox "məşğul olurdum". bir tərəfdən qəzetləri və gündəmi izləyirdim, bir tərəfdən dostlarımla müzakirə edirdim, bir tərəfdən (u: çox cüzi şəkildə) kitablar oxuyurdum - ciddi dediyimiz nə varsa. qəzet işçisi kimi, gündə 5-10 dənə köşə yazarı oxuyurdum. 2-3 il belə keçdi, nə qədər şey oxudum bilmirəm - ən pisi, keyfiyyətli ilə keyfiyyətsizi ayırıb elə oxudum. məsələn; türkiyədən "(gbax: hürriyet)" və "(gbax: milliyet)" qəzetlərini, bizdən "(gbax: yeni müsavat)"ı `baxım görüm bu mövzuda mövqeləri nədir?" baxışı ilə oxudum - yer işğal eləməklərinə belə dəyməz. bəs bunun nə zərəri oldu? vaxt israfı. əlbəttə ki, çox daha yaxşı dəyərlədirə bilərdim o vaxtları. bəs nə xeyri oldu? özümdən deyim; rahat dayana bilməyən bir insan olduğum üçün, həmişə bu mövzularda "narahat" bir insan olacağımı düşünürdüm. ancaq bu vəziyyət - təəccübləndirici də olsa - bu qədər "maraqlandığım" üçün yox oldu. əvvəla; bir yığın şeyi topladıqca, harda nəyi müdafiə edəcəyinin qərarını çox tez verirsən. beləliklə, sırf külək bir tərəfə əsir deyə o tərəfi müdafiə etməyə çalışan insanları iyrənərək izləyirsən. (u: glş) ironik görünə bilər, amma daha "rahat" hala gəlirsən; daha az beynini məşğul edir. (gbax: mainstream) şeylərə qarşı durmağa gücün olur. ikincisi, bir nəfərlə söhbət edəndə 1 dəqiqə içində deyəcəyi şeylərin 90 %-ni təxmin edəcək səviyyəyə gəlirsən; təbii ki, "maraqlı" biri rastına çıxmayıbsa (bu mövzuda, bir şəhərdəki kitabçıda qabağıma çıxan satıcı ən "maraqlı" insan idi). beləliklə, insanları və danışdıqları mənasız şeyləri fikir eləmirsən - yenə "rahatladan" tərəfi. nəyi başa düşməkləri üçün, (u: limitli bilgilərin daxilində) nəyi oxumalı olduqlarını demirsən - bu siyasətdir; ağılla deyil, ölmüş duyğularla həyata keçirilir. desən də oxumaz. oxusa da başa düşməz. üstəgəl; bilmədiyin şeylər üçün, sənə - ciddiyətlə yazılmış - qaynaq mənbələr verəcək insan sayı da bir əlin barmaqlarının sayını keçməyəcək qədərdir. ona görə də, heç kimdən nigaran qalmırsan.(u: azı, siyasət mövzusunda) bunun xaricində, başqa mövzularda maraqlı insanlar çoxdur. xülasə - ironik olaraq - həyatının bir dövründə bu işlərlə "həddindən artıq" maraqlanmaq, sonradan böyük bir laqeydliyə səbəb ola bilər. indiki halımdan daha çox məmnunam, çünki bu mənasızlıqlarla əlləşməklə, mənasızlıqlar bitmir.