154. illər öncəydi. ayrılmağımızdan bir xeyli keçmişdi. məlum olanda ki, uzunmüddətliyə oxumağa başqa ölkəyə gedəcəm, gedəcəyim günün sabahı görüşdük. mənim istədiyim qədər o da istəyirdi görüşməyi. o qədər də yaxşı ayrılmamışdıq. bir xeyli gəzdik, söhbət filan etdik. mənə lazım olan vaxtda demədiyi çox şey dedi, öz kitablarından bir neçə dənə verdi, birlikdə axırıncı şəkillərimiz çəkdik. hər şey harda başlamışdısa orda da bitdi. ayrılanda məni qucaqladı, öpdü. dedi ki, nə olur olsun səni heç vaxt unutmayacam. bir saatdan sonra uçuşu olan adama deyilməyəcək şeylər dedi. ikimiz də əslində çoxdan başa düşmüşdük ki, bir birimiz üçün yaradılmış insanlar deyilik. amma, nə də olsa birlikdə xoşbəxt olduğun insanı həyatından çıxarmaq elə də asan deyil.
evdəkilər söyürdülər ki, hardasan bu vaxta qədər deməmişdik filan vaxt evdə ol. atam da nə qədər əsəbləşsə də, söhbəti təxminən başa düşmüşdü deyə heç nə demədi. güc bəlaynan 15 dəqiqə qalmış təyyarəyə çatdım. telefonu söndürməmişdən qabaq zəng vurdu dedi ki, sənə verdiyim filan kitabı aç, içində məktub var. təyyarəyə oturandan sonra oxuyarsan. oxumaz olaydım. o 5 saatlıq yol neçə keçdi. necə gedib çatdım bilmirəm. o məktubu oxuduğum an həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlardan biriydi. keçdi sonra.