9. xırda maşınlar olurdu. indi biri 30 qəpiyədir deyəsən. gəzməyə gedəndə ondan alardılar mənə. aralarında biri var idi ki, onu xüsusilə sevirdim. digərlərinə baxanda səliqəli idi, defekti az idi. arxasında `safety` yazılmışdı. mən adını `safeti` qoymuşdum. evdə yarışdırırdım maşınlarımı. safetini bərk itələyirdim, adını da qoyurdumki, ən yaxşısı odur. bu proses zamanı atamın mənə baxmağı yadımdadı. istehzalı gülüşü var idi üzündə. sonralar başa düşdüm ki, o gülüş `kimə gəlirsən?!` demək imiş. safeti hara yox oldu heç bilmədim.
bundan başqa bir də sevimli oyuncağım var idi. bir-birinə keçən çoxlu parçalar var idi. bir vedrədə yığılırdı hamısı elə satılırdı. indi bilmirəm adı nədir, amma bizimkilər `konstruktor` deyirdilər ona. onunla çox vaxt keçirirdim. evdə trolleybus xəttləri çəkirdim mk. həmin parçalardan avtobus düzəldirdim, başına bir tel. sonra da qalın iplə evin hər tərəfinə trolleybus xətti çəkirdim. anam da yola verirdi e məni, ona təəccüb eləyirəm indi. özü də bunu bir dəfə eləməmişəm. bir müddət boyunca ən sevimli məşğuliyyətim olub. xəttlərin dirəklərini də həmin `konstruktor`lardan eliyirdim. sonralar o konstruktorları başqa şeylərə istifadə elədim. o qədər də maraqlı olmayan şeylərə. amma sonlarının necə gəldiyi yadımdadı. mənə kimsə `şarik atan tüfəng` almışdı. üstündə də çıxardıla bilən. optik nişangahı. optik nişangahın buraxın linzasını, heç şüşəsi də yox idi mk. adicə deşik idi. kəsişən xəttləri də yox idi ki, bilim, güllə hara gedir. mən də götürdüm, özüm düzəltmək istədim. yox linza zad taxmadım. həmin konstruktor parçalarını düzdüm, nişangahın da deşiyinə üstəgəl formasında plastilinlə tel yapışdırdım. başladım həmin konstruktor parçalarını biçməyə. əksəriyyətinin başı qopdu, bir müddətdən sonra yarasız oldular. amma maraqlı əyləncəyə qurban getdilər, dəyərdi.