8. hər cümləsini sevərək, yavaş yavaş oxuduğum, özümə çox yaxın hiss etdiyim iki üç kitabdan biri. xırda xuruş zarafatlardan tutmuş həyatdakı yerini itirmiş bir adamın axtardığı cavablara qədər hər şeyini sevirəm kitabın.


--spoiler--

mısra 11: kelime ve yalnızlık...

"önce kelime vardı"diye başlıyor yohanna'ya göre incil.kelimeden önce yalnızlık vardı. ve kelimeden sonra da olmaya devam etti yalnızlık...kelimenin bittiği yerde başladı; kelime söylenemeden önce başladı kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde. kelimeler yalnızlığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu. yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe, yalnızlık büyüdü, dayanılmaz oldu.



selim işık yalnızlığını kelimelerle besledi. kelimelerin anlamını bilmeden önce tanıdığı yalnızlığı kelimelerin içinde geliştirdi. eski yaşantılarının hastalığından yeni kalktığı sırada aldırışsız kelimeler konuşurken,eski yaraların, eski kelimelerin göğsüne saplandığını duydu; sustu kaldı.

kelimeler yalnızlığını yaşamasına da bırakmadılar onu. her yandan kuşatıp saldırdılar. kullandığı kelimeler de dönüp ezdi onu,soluksuz bıraktı. sonra yatağından fırladı birden selim; bütün kelimeleri ve yaşantıları ezdi ayağının altında. güneşe çıktı. güneş gözünü acıttı bir süre sonra, perdelerini kapayıp kelimelerin karanlığına döndü. birtakım kelimeler bağışladı onu; aralarında gene yaşamasına izin verdiler. bu kelimelerle birlik olup amansızca saldırdılar başka kelimelere; aşağılayan, ezen , soluk aldırmayan kelimelere. yendi, yenildi, sonunda gene yenildi kelimelere, kelimelerle birlikte açtığı savaşlarda. yalnızlık hep oradaydı

--spoiler--