18. bir dəfə təsadüfən tvdə ans kanalı açıq idi və aktual bir mövzuda söhbət gedirdi. evlənməmiş qızların qaş almağına necə baxırsınız? studiyaların çoxu da qadın idi və üz ifadələrindən görünürdü ki, belə bir düşüncə onlara tərs gəlir, necə yəni, evlənmədən qaş almaq olar? qohum-qonşudan ayıbdı axı.
aparıcı xanım xoş dillə başa salmağa çalışırdı ki, bu ayıb bir şey deyil, ancaq mövzunu çürütsəydi, əminəm ki, onu o verlişdə biabır edəcək çox insan var idi. çünki yurdumun insanı mentalitetlə, öz adət-ənənəsi ilə böyüyüb, başa çatıb. onun üçün müəyyən bir çərçivə var və o çərçivədən kənara çıxmaq hər halda tərbiyəsizlikdir. siz bilirsiniz ki, azərbaycanda arvadı sözünə qulaq asmayan kişi onu qayınatasına və qayınlarına şikayət edir. yəni bu ölkədə qadının haqqı-hüququ yoxdur, o bir maldır, atasının evində ikən əmanət, ərə gedəndən sonra isə satılmış olur. ancaq ailəsi yaşadığı müddətcə ərinə qarantiya verir, sözündən çıxsa, qulaqburması verərlər. bu çox iyrənc bir şeydir. belə hal-qəziyyədə qadın artıq yalanlar danışmağa başlayır, evlənəcəyi oğlana ilk sevgilim sənsən deyir, məsələn. halbuki insan ailə həyatı quranda anlamalıdır ki, həyat yolunu bu insanla gedəcək, ona yalan danışmamalı, əsl bir bütün olmağı bacarmalıdır. öz ailə məsələsinə böyüklərini qarışdıran bir ərlə insan necə bütün olsun?!
o ki qaldı bakirəliyə, evlənəndə bakirə olub, sonralar da mən heç nədən həzz almıram deyən tanışlarım var. çox yox, sadəcə internetdən oxumaqla nələr haqqındasa məlumat əldə edə bilərlər, ancaq ona da qorxurlar ki, ərim deyər bunları hardan bilirsən? və şübhələnər. bu da kişinin özünə inamsızlığından irəli gəlir. evlənəcəyi qadının gözlərinin bağlı olmasını istəyir ki, performansı pis də olsa, yataqda onu qane edə bilsin, qadın da hər şeyin elə gördüyündən ibarət olduğunu sansın.