1. bunu uşaqlar da düşünürlər,amma analar qədər deyil.biz onlara onların bizə göstərdiyi qayğını göstərməyi planlamırıq belə.necə utancvericidi.elmdə hamlet sindromu deyə bir şey var.biz onun əsirləriyik müəyyən anlamda.mamauşağı olmağın dadını çıxarmaq lazımdı,bir yerə qədər,o yer,bizim sevgimizin azalıb,üsyan elədiyimiz andır.ananın əlindən tutub yolu keçməz,qaşıqla nazını çəkib qab əlində yeməyini yedizdirməyə çalışmağı,başqalarından ayrı-seçkiliyin olmaması üçün bizim üçün elədikləri,o qədər şey var xatırlanacaq,biz neyləyirik? böyük işlər..onlar bizi axtaranda,maraqlananda sorğulayırıq,bizim böyük işlərimiz var axı,onların bizi anlamayacağı tərzdə işlərimiz.onlar elə pırt deyə ana olublar axı,uşaqlıqları olmayıb axı.sirrlərimizi onlarla paylaşmarıq,ən yaxın dost dediyimiz sonra çoxumuzun xatırlamadığı belə insanlarla,amma onlarla paylaşmırıq,böyük sirrlərdi axı,onlar anlamaz,nə bilirlər sirr nədi.kaş işlərimizin kiçiklərinin öhdəsindən gələrdik,kiçik xoşbəxtlikləri onlara bəxş eliyərdik deyə sonra peşman olmaqçün niyə gözləyirik? icazə verin sizinlə maraqlansınlar,siz də maraqlanın.onları sevin,milyardlarla qadınlara baxıb durmaqla olabiləcək şeyləri bilirsiz,amma ananızı qucaqlayarkən keçirilən duyğular udqunmağa elə əngəl olur ki,heç buraxmaq istəmirsiz,amma axır əvvəl ilk buraxan siz olursunuz,əmin olun.ya da buraxmağa səbəbkar olan.çünki biz onların bizi sevdiyindən daha çox sevə bilmərik onları.qoyun başınıza gələn hər şeyi bilsinlər,sevincinizi,günlüyünüzü,utancınızı,sirrlərinizi.intizar adamı yıxır,anaları intizarda saxlamayın,gözəl insanlar.onlar həmişə sizin yanınızdadır,olacaqlar.