294. insanlardan fərqli mən tanrının varlığına inanıram, ateist, deist, agnostik və s. kimi bir yerə yığışmış gülməli topluluqlarda vicdanımı rahatlatmıram. çünki insan fərddi və kiməsə öz inancını göstərməyə, sübut etməyə ehtiyacı yoxdu, daxili bir şeydi bu.

amma mən tanrıya inansam da, bu onu sevirəm mənasına gəlmir. hədsiz nifrət var ona qarşı, yadıma düşdükcə söyürəm, dibinə kimi. varlığına inanmayan sözdə inancsızların belə bəzən adına artıq fikirlərini oxuya bilmədiyi, qorxduğu bir dövrdə, mən rahatla sikim səni, inancıvı, göndərdiyin kitabları, müqəddəsləri deyə bilirəm. çünki insanın nifrəti, kini onun inancından heç vaxt artıq ola bilməz.

bu onun ən böyük düşməni ilə yaxın olmaq mənasına belə gəlsə, bu heç nəyi dəyişmir. mənim nəyi edib nəyi etməli olmadığımı da, çünki bunu istəyirəm və edirəm. ona görə bir çox anlarda varlığına şübhə etmədiyim yuxarıdakının gücündən daha güclü olduğumu hiss edirəm, onun etdiyi illərlə mənə yaşatdığı fəlakətlərdən, dərdlərdən başqa bir şey deyil. açığı indi bunu yazıramsa demək bunları eləməsi sikimə də deyil.

onun düşmənini sevirəm mən, itaət etmirəm, qorxmuram. sevirəm sadəcə. və onu sevən, inanan birini də sevirəm. bununla da ona, sənə insansam da sənin düşmənin ilə yaxın olub səni sevən biri ilə də yaxın olduğumu göstərə bilirəm. və onun gücü mənim istədiyimi poxmağa gücü çatmır, çatmayacaq da.