2. dogma 95 qaydalarına həm riayət edən, həm də pozan bir lars von trier filmi. rejissorun depression trilogynin 2ci filmidi. hər şeydən əvvəl kirsten dunsta vurulduğumu utanmadan, çəkinmədən demək istiyirəm. sonra isə richard wagnerin tristan und isolde operasına vuruldum.
2 dəfə baxmışam. birinci dəfə sırf hiss eləmişəm. yəni "ay burda bunun mənası nədi? atlar niyə körpünü keçmir? atın adı niyə ibrahimdi? yoxsa bu ibrahim peyğəmbərə işarədi?" filan kimi şeyləri düşünmədən, sırf musiqiyə, görüntünün axıcılığına, aktyor oyununa fikir vermişəm. onda doğrudan da depressiv hiss aşılamışdı. adamın içində qəribə, səbəbini bilmədiyi bir üzüntü yaranır.
2ci dəfə isə artıq hisslər ölmüşdü və ölülər geri qayıtmır deyib trierin intellektuallığına heyran qalmağa başladım. rəsm əsərləri, klassik musiqi, 18 deşiyi olan golf meydançasında 19cunun bayrağı filan... gözəldi, hamısı gözəldi -*
deyilənə görə andrey tarkovskinin offret filmi ilə oxşarlığı var. offretə baxmadığıma görə mən də bunu arxayınlıqla deyə bilmərəm, çox da ki kritiklər bunu deyir. amma açığı trierin bu dəfə də tarkovskiyə salam göndərməsi mənə normal və inandırıcı gəlir