63. ürəyimin bir hissəsini qoyduğum gözəl şəhər. ankara. qış fəslinin bu qədər yaraşdığı ikinci bir şəhər daha yoxdur məncə. buz kimi havasına, sürüşüb ən yaxşı halda qolunu-qıçını sındırmaq təhlükəsi ilə qarşı-qarşıya qalmaq bahasına da olsa qış fəslini yalnız bu şəhərdə yaşamaq istərdim. həftə sonları bir kahvaltı məkanında pəncərənin kənarında oturmuş, əlimdə qəzetim, qabağımda incəbelli stəkanda çayım, qarşımda sevdiyim dostlarım... ləzzətin, xoşbəxtliyin əsl adı budur... ah ankara, şairin dediyi kimi- iyi kalpli üvey ana... ürəyimin bir hissəsini səndə qoydum gəldim. eyni zamanda bu qədər doğma və bu qədər yad görünməyi necə bacarırsan?
quş qəfəsinə bənzəyən otağımda gecələri işıq yandırmazdım. qar yağanda pərdələrimi açardım və o qarın işığı gündüz kimi otağımı işıqlandırardı. yuxu kimiydi hər şey. bir daha o evdə, o qırmızı pərdəli quş qəfəsində olmayacağım üçün üzgünəm, amma o zamanlar o anların dadına doyunca vardığım və xatirələri yaddaşıma həkk elədiyimə görə də özümü şanslı hesab edirəm.
kofe-poğaça ikilisi ilə ayrılmaz dost olduğum hacettepe kampüsləri, hamamönünün özünəməxsus qoxusu (gözləmə və kömür iyi), dostlarımın nədənsə həmişə qaranlıq amma xoş evlərində gecələmək, sabahlara kimi içib söhbət eləmək, dərdləşmək, darıxanda özümüzü zibildən ayaq qoymağa belə yer tapmadığımız küçələrə vurmaq... hamısından ötrü çox darıxdım. bu da ömrün gözəl bir səhifəsi idi.
ən qısa zamanda görüşmək ümidilə, köhnə dost. məni bağrına basacağın günü iplə çəkirəm.