1. italiyada bu cərəyan " cinema" jurnalı ətrafında toplaşan tənqidçilər və kino xadimləri mikelancelo antonioni, luçino viskonti, cianni puççini, sezare zavvatini, cüzeppe de santis və pietro inqrao tərəfindən inkişaf etdirilmişdi. bu şəxslər həmin dövrdəitalyan kinosunda mövcud olan siyasi eyhamları rədd edir və daha çox real həyat hadisələrinin təsvirini üstün tuturdular. bir qədər sonra isə neorealist qısametrajlı sənədli filmlər də çəkilirdi. alessandro blasettinin filmlərində də bu cərəyanı hiss etmək olurdu. xüsusilə onun 1934-cü ildə çəkdiyi " 1860" filmini qeyd etmək olar.

əsas xarakteristikası:
neorealist filmləri fərqləndirən xüsusi əlamətlər var:
- müəyyən sosial mövzu;
- tarixi gerçəkliyin əks edilməsi;
- proqressiv sosial dəyişiklik qarşısında duran siyasi öhdəlik;
- xüsusi studiyalarda deyil, kasıb məhəllələrdə çəkiliş aparılması;
- hollivud aktyor stilinə etiraz, qeyri-professional aktyorların çəkilməsi;
- operator çəkilişinin daha çox sənədli film səciyyəsi daşıması.
ilk əhatəli neorealist film luçino viskontinin 1943-cü ildə çəkdiyi " ossessione" (düşgünlük) filmi hesab edilir. film ceyms m. keynin "poçtalyon həmişə iki dəfə zəng çalır" əsəri əsasında çəkilib.
italyan neorealizmi virtual olaraq 1952-ci ildə bitdi. artıq insanların həyat tərzi yaxşılaşmağa başlamışdı. əhalinin əksəriyyəti isə amerikan filmlərində təsvir edilən optimizm hisslərini qəbul etməyə başlayırdı. neorealist düşüncələrdən insan faciəsinə keçidi isə federiko fellininin filmlərində görmək olar. “ fırıldaqçılar” (il bidone) (1955) (fırıldaqçılar) və “yol” (la strada) (1954) filmlərində bu keçidi müşahidə etmək olar. ayrı-ayrı fərdlərin cəmiyyətdən təcrid olunması, insanlarla əlaqə qurma çətinliyi 60-cı illər italyan filmində əsas mövzuya çevrildi. antonioninin “ qırçızı səhra” (il deserto rosso) (1964) və “ şəkli böyütmə” (blow-up) (1966) filmləri müharibədən sonra italyan məişətində baş verən dəyişiklikləri əks etdirir. neorealist film aktyorları arasında lamberto maqqiorani, klara kalamay, massimo cirotti, aldo fabrizi, anna maqnani, entoni kvin, culyetta masiana və başqaları var idi. hər halda neorealizm yalnız italyan kinosuna təsir etmədi, eləcə də fransa, polşa və hind kinematoqrafiyasında da bu istiqamətli filmlər çəkilmişdir. hind rejissor bimal roy vittorio de sikanın “ velosiped oğrusu” filminə baxdıqdan sonra “ do bigha zameen” (1955) filmini ekranlaşdırmışdı. hər halda italyan neorealizmi dünya kinosunun ayrılmaz tərkib hissəsidir. bu filmlərin təsirini bütün dünya kinosunda hiss etmək mümkündür. dünya müharibəsi bütün fəsadlarına baxmayaraq italyan kinosuna yeni nəfəs gətirmişdi.