10. (bax: kinofobiya)

öz adıma, göt qorxusu kimi bir şeydi.

təsəvvür edin, sanki ətimin * o da varsa artıq qoxusunadırmı nədirsə gəlməkdən bezmirlər. nə cəzbedici qüvvəm varsa artıq sanki itlər üçün seçilmiş insan filan kimi hiss edirəm artıq. kiçik yaşlarımdan pelvik bölgəmin ətrafından düz 3 dəfə dişləyiblər, özü də nə bohdana itlər!

bir neçə gün əvvəl gecənin ortası, qulaqcıqla tək qaranlıqda yeriyəndə 6 it hücum eliyə mi? eliyə.

nağaraşdan?

anaa, sışdıx.

ala, yanımda daş maş zad da yoxdu ki, qorxudasan filan. əhatəyə alıblar məni, lap özümü survivordakı kimi hiss elədim.

ala, bidənə səs çıxdı məndən, itlər qaçdı, sonra bir də gəldi. ayağını yerə döymək zad, özü də mənim boydadı hamısı, boş yerə hücum eləməyə də davam eliyirlər!

ala, dedim taktika seçməliyəm. əvvəl bir cinahı zərərsizləşdirdim. digəri baxırdı, axmaq kimi. yavaş-yavaş əmanətlə qaça biləcəyim yer görənə qədər itləri 2-3 metr uzaqda tutmağa çalışdım. belə..belə..axır qaçdım.

ala, itlər də dalımca qaçır. bunlar 4 ayaq, mən də 2. bir də mükəmməl homo sapiensmişəm deyə dolanıram ortalarda. hah! an söhbəti oldu ki qurtuldum qapı arxasına keçdim.

vaxtımı saxloram.