54. fellini bir qış gecəsi yuxuma girərək, eynəyini azacıq aşağı salıb, mənə bunları ifadə edirdi: "mənə artıq, vaxt ayırmırsan cavan oğlan" italyan neo realismosunda insan faciələri, tragediyaları işıqlandırıldı. sən o işığın niyə uzağındasan?

mövzudan qısacıq kənarlaşaraq etiraf etməliyəm: yuxumda gördüyüm şəxs vəya əşyalara qarşı, o yuxunun ardından içimdən qəribə, tərifini verməkdə çətinlik çəkdiyim hüzün yaşayıram. saat səhər səkkiz radələrində fellinini fikirləşirəm. o yuxuları çəkirdi! sonra dalini xatırlayıram. goyadan gizlətdiyi əsərlərində həmişə yuxularını ifşa edərək özünü sakitləşdirirdi. bəs frued? üzümdə maraqlı təbəssüm yaranır. freud yuxu yozmaları yazaraq, səkkiz saniyəlik bilinməzi analiz etməyə çalışırdı.

və belə bir hekayə yaranır. dali bir gün yuxusunu çəkməyə cəhd etsə də, bu onda alınmır. aylarca çalışdıqdan sonra yorularaq, yarımçıq qoyduğu əsərini freuda göstərir. yuxunu ona danışır. freud piposunu yandırıb, ayaqlarını birbirinin üstünə atdığı vaxt, fellini qapını açıb kamerasıyla yuxuma daxil olaraq yuxunun içində yuxunu filmə alır.

və bütün bu yuxuların üstünə kofemi dəmləyərək, fransız filmi izləyirəm.