390. etiraf sayılmaz bəlkə də yazacağ başqa yer yoxdu ya da kiməsə yazmağ fikrim yoxdu.son zamanlar qəribə hiss edirəm, sanki özümü cəzalandırmağ istiyirəm.yox vicdan deyil.həmişə səhvlərimi sevdiyimi düşünmüşəm.amma indi sanki sıxılmışam,saxlamağdan da sıxılmışam.saxladığım hər şey indi ağırlığ edir, düşünürəm bunun ağrısın çəkirəm indi,özümə əzab vermək istiyirəm, yox lan psikopatça bir şey yox, heç özüm də bilmirəm.sadəcə özümü bağışlamıram,sırf başqaların bağışladığım üçün.yaxşı deyil valla, ən dəyərli olan özünə bunu etmək.o qədər narahat edicidir ki.bir də özün necə göstərməsi halları var.o da ayrı bir 'kef' dir.özün belə təəccüblənirsən.nəysə günün mahnısın seçmişəm dinliyim yataram.onu bilirəm ki hər şeyi basdırmağla onlardan canını qurtarmırsan.axır ya əvvəl, səni narahat edəcək.