13. düşməsə də ailəsi tərəfindən düşürülməyə çalışan qızlardır. qısacası, özümü götürüm. hələ universitetdə birinci ilimdi, anam hər dəfə danışanda deyir ki, qohum-qonşu soruşur ki, qızıvı haçan ərə verirsən? bu tip suallar qətiyyən məni "evdəqalmışlıq depressiyası"na soxmur. sadəcə əsəbləşdirir və bu əsəbin nəticəsi olaraq tərs cavablar verirəm, insanların ürəyini qırıram. mənə lazımdı bu?
əvvəla, qohum-qonşu başa düşməlidir ki, camaatın həyatına burnunu soxmamaq lazımdır. istər evlənər, istəməz evlənməz, evdə qalar. sənin çörəyini yemir ki?! ya da mənim atamın, anamın evindən bir boğaz əksilib, ya əksilməyib, onlara nə? əlbəttə ki, düşündükləri bu deyil. sadəcə etməyə söhbət tapmadıqları üçün camaatın "evdə qalmış" qızlarını ağızlarına dolayıb saqqız kimi çeynəməyə çalışırlar. öz qızlarını 15 yaşında bədbəxt edib, 20 yaşında 3 uşaqla özlərini 40 yaşındaki arvad kimi hiss etdirməkləri bəs deyilmiş kimi qohumların da qızlarının onlarla eyni taleyi yaşamasını istəyirlər. bu tip cahil qohumlar hələ üstəlik 30 yaşında təhsilsiz, boşanmış və yaşından ən az 10 yaş daha böyük göstərən oğullarına ali təhsilli halal süd əmmiş qız axtarırlar. lan? adama gülərlər. iyirmili yaşlarda kişi dərdinə düşən, ya da düşürülən qızların isə tək çarəsi evlənmək deyil. əvvəlcə cəmiyyətin düşüncələrinə öz düşüncələrindən daha çox dəyər verməməlidirlər. iradə baxımından güclü olsalar, başqalarının düşüncələri onların çox da vecinə olmaz.