11. mənim dayımoğlu bu suala özünə görə bir cavab geliştirmişdi, yadımdadı bir-iki dəfə sual verən böyükləri sındırdığı olub belə. deməli dialoqu təqdim edirəm:
- atanı çox istəyirsən ya mamanı?
- bir əldə beş barmağın var, hansı barmağını kəssən daha çox ağrıyıb hansı daha az ağrıyar?
- nə bilim, hamısı eyni ağrıyar yəqin.
- onlar da mənim üçün bir əlin barmaqları kimidir, ikisinin də öz yeri var və olmamaları eyni cür ağrıdar.

təbii ki, bu fəlsəfi cavabdan sonra qabaqdakı adam ərk eləyib "ə cavabı denən" deyə girişəmmir, bir müddət cavabı təhlil etmək üçün qaranlığa çəkilirdi zad, dayım oğlu da hər dəfəki kimi kuzenlər arasında yenə hamımızı sındırır və özünün "kral" olduğunu isbat edirdi...
(bax: həyatın nə qədər cındır olduğunun anlaşıldığı anlar)