5. parisin arxa küçələrində barbarlıqla aydınlığın müharibəsinə səhnə olmuş; itkilərinə baxmayaraq (bir mənada məhəl qoymayaraq) yoluna davam etmə gücünü özündə tapmış; və nəticə etibariylə on altı ölkədə üç milyon ədəd kimi bir rəqəmlə nəşr edilən, ediləcək olan yumoristik karikatura jurnalı.

əslində vəziyyət bütün insanlıq üçün həssasdır: hegelin yadlaşma teoriyasının mərkəzində (hegelə görə insan şəxsi fərqindəliyindən sonra ətrafa və təbiətə qarşı yadlaşaraq, qopma yaşayır) mexanik dünya sərhədləri çərçivəsində, bu qədər stresin, vaxtsız və əlimizdə olmadan bizi tapan depressiyaların ətrafında, gülməyi bacarmaq, sorğuladığın fundamentə qarşı ironiyandan istifadə etmək, bu qədər çətin, güc tələb etdiyi zamanlarda, gülüş mimikalarımızı işə salmağı bacaran insanları yox etmək; bütün həyatlarını (yaşadıqlarını, yaşayacaqlarını) əllərindən almaq; və bunu ən təməldə spesifik olma məcburiyyətini qoruyan inanc adı altına sığışdırmaq, vəziyyəti biraz daha başa düşülən hala gətirirmi?

bir sənətçinin (ümumiləşdirsək: yaradıcının; elə tanrı da daxil) şəxsi sənət əsərini yaratma periyodunda çəkdiyi sancıları, yaşadığı içə dönük krizisləri sadəcə (təkrarlayıram: sadəcə) anlamağa cəhd göstərilsəydi, onların hiss etdiyi ağrıyla bir gün üz üzə qalınsaydı (ki, əmin olun bir inanc mahiyyətindədir bu ağrılar) iddia edirəm: bu dünyada heç bir yaradıcı (elə yenə də tanrı daxil) insan tərəfindən yox edilməzdi. charliedə öldürülənlər qatillərinə gülümsəməyi bacarırdı: bütün dinlərin konseptində çatışmayan tək cəhət gülümsəməkdir.

və şübhəsiz ki: "tout est pardonné"