1. jagtendən sonra artıq 2 ildir belə əsəbləşməmişdim heç bir filmə.

indiyəcən heç bir 500+ səhifəlik klassik kitab oxumamışam, oxumaq fikrim də yoxdu. böyük kitab oxuyanları təqdir edirəm, öz işləridi, ədəbiyyatçı olar, mütaliə manyakı olar, sürətli oxumağı bacaran adam olar. nə deyim. o kitablardan uzun-uzadı çürükçü təsvirləri, öyrənəcəyim həyat dərslərini daha qısa dildə izah edən ömür-gün yeməyən insanlardan, yazarlardan, müəllimlərdən öyrənmək olar fikrimcə. dostoyevski olsun, tolstoy, hüqo olsun, kitablarını səsli kitab şəklində dinləmişəm, çəkilən filmləri də elə eyni təsiri verib. kitablarını oxuyanların da nəticə olaraq 10 il sonra roskolnikovun hansı səhnədə hansı fikirləri dediyini əzbərə biləcəyini deyil, orada çıxardığı nəticəli həyatına tətbiq etmə şəklinə üstünlük verməsini daha doğru sanıram. və oxuduğum, öyrəndiklərimi indi və gələcək adına həyat tərzinə, baxış bucağına, dünyagörüşünə əlavə etməsən, nə faydası olacaq ki?

söhbət budaqlandı, demək istədiyim, ceyn eyrin filmini 5 dəfə izləyən, kitabını 10 dəfə oxuyan adamlar tanıyıram. acıyıram valla. bronteyə də acıyıram. o nə yazıb, açıqlayım, bu əsər elə bir əsərdi ki, axır-əvvəl biri belə bir ssenari yazıb ortaya çıxarmalı, ömrünü hədər eləməli idi. belə şeylər, ssenarilər, hadisələr həmişə olur, olacaq. amma ortaya da bir pox çıxardıb sadəcə. ceyn eyr də gijdıllağdı, bütün qohumları da, rochester də, elə alayının aq. bu nədi ala? adam olun doğru-düzgün şeylər məsləhət görün dostlarınıza.