9. normal imiş. entry'ləri oxuduqdan sonra dünya üzərində xüsusi olmadığımı anladım və adeta, yıqıldım. həmişə gta vice city'dəki kimi düşünürdüm həyatı. mən ora bura qaçan, öz istədiyini eliyən baş qəhrəman, yolda gördüyüm insanlarsa oyunda kompyuterin əvəzlədiyi, realdaysa tanrının yönləndirdiyi varlığlar. birini görəndə "onsuzda bu mənim kimi deyil, ən pis şeyi eləsəm də biyabr olmuyacam" deyə fikirləşirəm. hətta, bu fikiri o qədər bəyənmişdim ki, mən çox uzun yaşıyacam, mən ölsəm oyun bitər kimi gic gic düşüncələrə qərq olub sevinərdim