54. tərifini necə verəcəyimi bilmədiyim,çox zaman elədiklərinə hirsləndiyim ama yenə də arxamda duran ən yaxın adamın olduğunu bildiyim insan-atam.uşaqlıqda hətta bəlkə də çoxumuzun eləcə də əmnim kimi "ölsəydi rahat yaşayardım" deyib,elə 5 dəqiqə sonra ölməyini fikirləşib gözlərimin dolduğunu hiss etdiyim möhtəşəm insan. əyilməz insan ,nümunəvi insan, mərd insan,fədakar və onuruyla yaşayan çinar ağacı.övladları tərəfindən bəlkə də anaya görə az darıxılan,az yada düşən insandı.hələ ki vəziyyətinin pis olduğu ama bildirməməyə çalışdığını fikirləşən də mən də onun kimi olacam,sınmayacam,əzilməyəcəm,ən azından bunu uşaqlarıma bildirməyəcəm deyib kövrəlməmək mümkün deyil.birçox şeyi ondan öyrəndim.həm yaxşıları həm pisləri.pisləri öyrənib tərsini eləmək,yaxşılarını öyrənib hər cümlədə "mənim atam həmişə belə deyərdi","mənim atam həmişə belə edərdi" sözlərini fəxrlə demək hisslərin ən gözəlidi.başımızın üstündən ayrılmasını təsəvvür belə eləmədiyim insandı.bəlkə də mənə görə hələ də çəkdiyi əziyyətlərin qaşılıqsız elədiyini bildiyim tək insandı.nəcür çətinlik olursa olsun gülən(güldüyünə görə əsəbləşərdim),özümü bildim biləli xoşqədəmin verilişinə
baxmağı çıxmaq şərtiylə ağladığını görmədiyim adamdı.onun haqqında bu yazdıqlarımı görsəydi kövrəlib ağlayacağını bilirəm.çünki heçvaxt sevgimi ona bildirə bilməmişəm.mənə qarşı həmişə oqədər sərt olub ki ən birinci bəlkə də onun sərtliyini özümə mənimsəmişəm.ama mən öz uşağıma qarşı sərt olmaram.23 yaşdan sonra ürəydən məni qucaqlayıb öpmək istəməkdənsə elə körpəlikdən bunu eləmməyə utanmasın qoy.bir sözlə (bir sözlə ifadə edə bilmədiyimə görə sonlandıra bilmədim)