9. qrim otağında “hamlet” düşünür..

hər gün nəm salfetlərin canına hopur
üzümdəki məşq edilmiş iztirab, gözlərimdəki dəlilik.
mən hansıyam görən: səhnədə oynadığım,
yoxsa güzgüdə sildiyim?

zamanın tısbağa sürətinə çatmaq olur,
axilleskimilərdənik.
fərqindəyəm, fərqindəyəm ki, keçmişlə əlləşmək
zərərli vərdişdi, gələcəyi qayğısız qoymaq olmaz,
bilirəm,
çünki biz hər gün keçmişin bir parçası oluruq,
amma gələcək ola bilmirik.
mənim üzümdən silib atdığım
hər şey təkrardı, dünəndən qalmadı, fəqət
qarşıdakına - gələcəyə çatmağın bir yolu da
dünənləri üst-üstə yığmaqdı, üstünə çıxmaqdı
keçmişin.
yuxumda atlası gördüm, arximeddən soruşurdu:
“tapdınmı istinad nöqtəsini?!”

yaşamaq – yox bir nisyə dəftəri!

insan bilmədiyinin düşmənidi deyirlər,
noldu mənə, bilmirəm..
saat ya təkliyə on dəqiqə qalırdı,
ya da darıxmağa beş dəqiqə işləyirdi,
həftənin vodka günüydü,
fikrim özümdən qabaq çıxmışdı işdən.
altın kimi xoş günləri alt-üst elədim mən,
dönməz daha xoş günlərimin üstü altına..