9. raskolnikov öz-özünə pıçıldadı "tanrı yoxdursa, hər şey müstəhəbdir. heç bir şeydən məsuliyyət daşımıram. amma hər şeydən də cavabdeh olan mənəm bu vəziyyətdə. bu sələmçi, qoca qarını öldürsəm, pulları cibimə atıb, aradan çıxa bilərəm. tanrı yoxdursa, kim nə deyə bilər ki? öz həyatımı qurmaq məcburiyyətindəyəm." həmin arada baltanı endirir. sələmçi qadınla bağlı əsərdə ürəyəyatımlı bir cümlə belə yoxdur. bir də arada səs-küyü eşitdiyi üçün hadisə yerinə gəldiyi sırada, raskolnikovun qurbanına çevrilən məsum lizaveta var.

lap deyək ki, sələmçi qadını pis, daşqəlbli olduğuna görə belə tez unutduq. bəs ən xırda xarakterli obrazlara belə mənəvi dərinlik qatan dostoyevski, lizavetaya qarşı niyə belə səthi yanaşır? bu böyük ürəyə malik qıza, niyə kiçik xarakterli, fağır obraz kimi davranır? raskolnikov, sonya`ya öz günahını etiraf edəndə anlayırıq, niyə elə etdiyini. çünki, sonya cinayət etirafını eşidəndə "sən o insanlara, nə elədin belə?" demir. "sən özünə qarşı nə elədin, belə?" deyir. raskolnikov nə edibsə, əslində özünə edib. qurduğu həyatın əzabını çəkməkdədir. sırf bunu vurğulamaq üçün, lizavetanın əzabı bir o qədər də qabardılmır və nəzərə çarpmır əsərdə. lizavetanın ölümü cinayət hüququ mövzusudur, dostoyevski isə bizə daha yüksək bir hüquqdan bəhs edir.

"törətdiyin cinayətə görə dövlətin cəzasından qaçıb, yaxa qurtara bilərsən, amma vicdan əzabından əsla qaça bilməzsən!" deyən hüquqdan.