58. bir var ata bir də var papa. həyətdə filan çox uşaq atasına papa deyirdi, ancaq mən ata deyirdim. məsələn nəsə oldu başqası qayıdır ki, "papaya deyim görüm bla bla" mən isə ataya deyənmirdim gərək atama deyim. onda da özümü uşaq kimi hiss eləyirdim. uşaqsan amma sənə uşaq deyilməyi ləzzət eləmirsə "atama" demək heç ləzzət eləmirdi. özüm-özümə uşaq deyirmiş kimi hiss eləyirdim. nəysə ata deyə-deyə gəldik çıxdıq atalara kişi deyilən dönəmə. onda da hamı "kişiyə deyim elə eləsin zırt pırt" deyəndə mən kişi deyənmirdim. yenə atama deyirdim. belə çox yersiz ayrıntı olsa da mənim həmişə ürəyimdə qalan bir şey olub. həmişə kontakta adını papa qoymaq istəmişəm, nəbilime qəribə bir hissdir. timidus yazmışdı deyəsən ki, "ata yox papa". bax o yazını mən də yazmaq istəyirdim, deyəsən hələ də istəyirəm. aypa demək istəyirəm, papa, pap demək istəyirəm. ataya at deyəcək halımız yoxdu ki. dediyim kimi çox yersiz, ancaq qəribə bir hissdir. uşaqlıq işte..

ayın 3ü də день рождения'sı idi atamın və mən unutmuşdum. indi yadıma düşdü ki, ad günü imiş. onu da gandalfın entrysini gördüm yadıma düşdü ki, ala mənim də yadımnan çıxıb. zəng eləyib "atavı təbrik eləmisən?" deyənimiz də yox. atam heç o xırdalığı düşünməyib adım kimi əminəm. amma mən təbrik eləsəydim elə sevinəcək idi ki, təsəvvür eləyə də bilməzdüz..